روز تبریک

رئیس‌جمهور بارها نشان داده یک حامی خوب برای قهرمانان ورزش کشور است و هیچ اغراقی در این جمله نیست، اگر گفته شود او در 5 سال اخیر، بیشترین توجه را به مقوله ورزش داشته است اما آیا برآیند این توجه ویژه رئیس‌جمهوری، با عملکردی که مسوولان کنونی ورزش دارند، برابری می‌کند؟

طبیعتا پاسخ منفی است، اما شاید اگر ملاک اصلی برای رسیدن به جواب این سوال، تعداد پیام‌های تبریک مسوولان ورزش باشد، باید گفت عملکرد آنها از خوب هم خوب‌تر بوده است!

بیراه نیست اگر بگوییم محمد علی‌آبادی، بهرام افشارزاده و حالا علی سعیدلو، برای مثبت جلوه دادن کارنامه‌شان در ورزش، بیشتر از آنچه باید، به نشر پیام تبریک در فضای رسانه‌ای کشور توجهی نشان داده‌اند و تقریبا قبل از هر رویداد ورزشی مهمی، بیشتر از آن‌که به موفقیت در آن فکر کنند، مدهوش پیامی می‌شوند که قرار است در صورت کامیابی، از قول آنها روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گیرد. پیام‌هایی که حتی خود این مسوولان هم بعضا از متن آن بی‌خبرند.

البته ما هم می‌پذیریم که نفس پیام تبریک فرستادن، آن هم در اسرع وقت و درست در لحظاتی که هنوز عرق ورزشکار خشک نشده، کاری بس پسندیده است، اما سوالی که به‌واسطه سابقه رفتاری مسوولان ورزش کشور در ذهن ایجاد می‌شود، این است که چرا این عزیزان زمانی که تیمی با ناکامی مواجه می‌شود، پیدایشان نیست تا حداقل پاسخگوی افکار عمومی باشند.

سعیدلو که می‌گوید قهرمانی والیبالیست‌های نوجوان نشان داد ورزش پایه در کشور در مسیر روشنی گام بر می‌دارد، یا علی‌‌آبادی که از افق‌های روشن ورزش به‌واسطه توانمندی‌های این نوجوانان حرف می‌زند، باید بدانند عنقریب بازی‌های المپیک نوجوانان سنگاپور و بازی‌های آسیایی گوانگجوی چین از راه خواهد رسید و همگان انتظار دارند در صورت ناکامی احتمالی، آنها با همان سرعتی که پیام تبریک می‌فرستند، مسوولیت شکست‌ها را به گردن بگیرند و هر یک دیگری را مقصر ناکامی معرفی نکنند.

‌ رضا پورعالی 
گروه ورزش‌