آموزش مهمانداران

پس از چند دقیقه‌ای که از افتادن هواپیما در چاله‌های هوایی می‌گذشت و تکان‌های وارده بر هواپیما مسافران را اندکی مضطرب کرد، یکی از مسافران از مهمانداران هواپیما درخواست کمک کرد. یکی از مهمانداران سریعا خود را به مسافر رساند و متوجه شد که او ناخوش است و بسختی نفس می‌کشد.

بیمار از جانبازان جنگی بود و به دلیل شیمیایی بودن مشکل تنفسی داشت. مهماندار سریعا به انتهای هواپیما رفت تا کپسول اکسیژن بیاورد.

در همین حال و هوا مسافر جوانی که در ردیف جلویی نشسته بود متوجه سیاه شدن بیمار شد و سریعا عملیات احیای بیمار را شروع کرد. ماساژ قلبی موثر واقع شد و تنفس بیمار بهبود یافت. در این لحظه بود که مهماندار با کپسول اکسیژن بالای سر بیمار رسید.

با بهتر شدن شرایط بیمار، مسافران همگی از دختر جوان تشکر کردند. داستان قشنگی بود، اما چقدر می‌توانست زشت باشد اگر فرشته نجات در این هواپیما نبود! وقتی که از مهمانداران سوال شد که چرا نتوانستند اقدامات اولیه را درست انجام دهند، عنوان کردند که آموزش‌های آنها با فواصل طولانی انجام می‌شود و به دلیل طولانی شدن فواصل، کارایی و توانایی انجام این اقدامات را در شرایط بحرانی از دست می‌دهند.

احیای بیماران از جمله مهارت‌هایی است که در کشور ما به صورت همگانی درنیامده است و تنها به افرادی که بیشتر در معرض بروز این شرایط هستند، همچون پزشکان و پرستاران و پرسنل اورژانس‌ها آموزش داده می‌شود.

این گروه هدف نیز به فواصل چندماهه برای آموزش و تمرینات لازم فراخوان می‌شوند. گروه هدف دیگری که در این گونه آموزش‌ها مورد توجه قرار می‌گیرند، افرادی هستند که همیشه دسترسی به اورژانس پیش بیمارستانی (115) و بیمارستان را ندارند. این گروه شامل آتش‌نشان‌ها، پرسنل پرواز و کشتیرانی است.

آیا جا ندارد برای بازآموزی پرسنل پروازی فکری شود و کلاس‌ها با فواصل کمتر برگزار گردد؟ آیا مانند دیگر تمرینات پروازی جا ندارد، بر روی این نوع از آموزش‌ها دقت و توجه بیشتری صورت بگیرد؟

با این اوصاف و با توجه به میزان حوادث هوایی بالا در کشورمان، این نوع حوادث موردی استرسی فراتر بر این سیستم وارد نمی‌کند؟