خانه‌ای همیشه شلوغ

اما آیا می‌دانید خانم و آقای دوگار دارای 19 فرزند هستند و عموما هم شاد و خوشحال هستند و گله‌ای از زندگی ندارند.

بزرگ‌ترین فرزند خانواده 21 ساله است و کوچک‌ترین آنها نیز 2 سال سن دارد.

آنها با کمک دوستانشان خانه‌ای بزرگ در زمین پدری ساخته‌اند تا بتوانند با فرزندان به راحتی زندگی کنند، به همین دلیل از اجاره خانه و قسط بانک راحت هستند، اما اداره کردن این خانه و رسیدگی به فرزندانی که برخی از آنها در خانه درس می‌خوانند و به مدرسه نمی‌روند، کار ساده‌ای نیست، اما دوگار‌ها با عشق این کار را انجام می‌دهند.

اگر برای شما هم این موضوع عجیب است، بهتر است با ما یک روز از زندگی این خانواده 21 نفره را مرور کنید:

آنها سعی می‌کنند تا برنامه روزانه منظم و مشخصی داشته باشند تا در زمان معین به کارهای گوناگون برسند.

هریک از فرزندان مسوول نظارت بر کارهای یک یا 2 نفر از خواهر و برادران کوچکترش است تا وقتی که صبح از خواب بیدار می‌شوند، به آنها کمک کند تا لباس بپوشند، صورتشان را بشویند و با موهای شانه کرده سر ساعت 8 صبح برای خوردن صبحانه حاضر شوند.

پس از آن مدت زمان کوتاهی را به مرتب کردن کارهای خانه می‌پردازند که در این مورد نیز عموما هر کس مسوول امور مربوط به خود و یکی دو خواهر و برادر است.

حدود ساعت 9 صبح آموزش در خانه شروع می‌شود . از ادبیات شروع و با ریاضی و در نهایت موسیقی پایان می‌یابد.

پس از آموزش به فرزندان کوچکتر فرزندان بزرگ‌تر به انجام درس‌ها و کارهای شخصی خود می‌پردازند.

حدود ساعت 12 غذا حاضر می‌شود و همگی پس از ناهار به جمع کردن و تمیز کردن و شستن کمک می‌کنند.

ساعت یک و نیم بعدازظهر بچه‌های 4 سال به پایین باید بخوابند و بزرگتر‌ها و مادر مشغول رسیدگی به درس‌هایی مانند تاریخ، علوم طبیعی و حقوق و انجام تحقیق‌ها و پروژه‌ها می‌شوند.

حدود ساعت 4 اگر از درس‌ها و تکالیف کار خاصی نمانده باشد، وقت آزاد است و بچه‌ها بیرون منزل به بازی و ورزش می‌پردازند.

سپس از آنجایی که شام زود صرف می‌شود، همگی برای آماده کردن شام و جمع کردن آن کمک می‌کنند و سپس اگر قرار باشد مهمانی به خانه بیاید و یا اعضای خانواده جایی بروند، این کار را انجام می‌دهند و نهایتا هم دانش‌آموزان مدرسه‌ای با آماده کردن وسایل فردا صبح و مسواک زدن به رختخواب می‌روند.

سپس پدر کتاب مقدس را می‌آورد و با خواندن دعایی از روی آن درباره عمل به قانون الهی صحبت می‌کند و درباره کارهای روزمره و مسائل دیگر و اهداف اعضای خانواده گفتگو می‌کند.

شاید این برنامه‌ها خشک و یکنواخت به نظر برسد، اما همه اعضای خانواده به یکدیگر عشق می‌ورزند و با محبتی که دارند در انجام برخی کارها به نحوی که بتوانند رضایت یکدیگر را جلب کنند، انعطاف و تغییر به خرج می‌دهند. در ضمن برخی روزهای تعطیل نیز روز پدر نامیده می‌شود و پدر در آن روز در انجام اکثر کارها به مادر کمک می‌کند تا او بتواند کمی استراحت کند یا به کارهای عقب‌افتاده خودش بپردازد.

نکته دیگر درباره این خانواده منحصر بفرد این است که والدین خستگی‌های خود را به گردن فرزندان نمی‌اندازند و مادر خانواده معتقد است خداوند با دادن نعمت فرزندان زیاد به آنها فرصت خدمت داده است که باید قدردان آن باشند.

در ضمن یکی از فرزندان می‌گوید هیچ فرقی میان ما گذاشته نمی‌شود و حد و حدود و سهم هر یک از ما معین و محفوظ است. حتی اگر کیکی پخته شود سهم همه به یک اندازه است و هیچ کس دیگری را نادیده نمی‌گیرد.