دوستان دوران مدرسه

گذاشته‌ایدشان توی کارتن توی انبار؟ بروید بیرون بیاوردیشان و ورق بزنید و یاد آن روزها را زنده کنید. ببینید که زیر چه جمله‌هایی خط کشیده‌اید که باید حفظ می‌کردید،‌ چه حاشیه‌نویسی‌هایی کنار صفحات کتاب‌ها کرده‌اید،‌ توی ورق‌ها چه خاطراتی به جا گذاشته‌اید و چه جملاتی را ماندگار کرده‌اید.

کتاب اول ابتدایی و دست‌خطی که آن موقع داشتید، کتاب اول راهنمایی و سوال‌های آخر هر درس و کتاب‌های دروس مختلف. بعد هی یاد روزهای مدرسه بیفتید و یاد دوستان مدرسه که مدت‌هاست ازشان بی‌خبرید.

دست به کار پیدا کردنشان شوید و با آنها ارتباط برقرار کنید و قرار و مدار بگذارید. بروید به دیدنشان. آنها حالا چه کاره هستند؟ دکتر؟‌ پرستار؟ مکانیک؟ معلم؟‌ نانوا؟ راننده تاکسی؟ نویسنده؟ روزنامه‌نگار؟ در ایران هستند؟ از ایران رفته‌اند؟ همچنان دنبال دانشی که از گهواره تا گور ادامه دارد هستند؟ هنوز دانشگاه را تمام نکرده‌اند؟ آخر چطور می‌توانید از آنها بی‌خبر بمانید و بر این کنجکاوی‌ها غلبه کنید؟