درختان ایستاده می‌میرند

سرو را ایرانیان درخت آزادگی نامیده‌اند. این تعبیر رندانه پدران ماست که ثمر ندادن سرو را به پای آزادگی‌اش گذاشته‌اند. سنگ‌نگاره‌های تخت جمشید که تندیسی از شکوه این درخت اساطیری است، گواه دیگری بر اعتبار سروهای ایرانی است.

به‌رغم قامت سروهای کویر مرکزی ایران و قدمت تاریخی‌شان، خبرها از سایه سروهای باستانی دیگری حکایت می‌کنند که در منطقه «قلعه سروستان» روزگار می‌گذرانند و 3000 سال است به زندگی در شهرستان باغملک خوزستان الفت گرفته‌اند.

حفاظت از این گونه‌های نادر طبیعی که در تاریخ و عمق خاک ایران زمین ریشه دوانده‌اند، در شرایطی ضروری به نظر می‌رسد که این روزها سروهای دیگر نقاط ایران و از جمله سروهای 400 ساله کاشان در برابر ناملایمات زمانه خمیده‌اند و به عقیده یک فعال منابع طبیعی و محیط‌زیست؛ همان درختانی که در سکوت نظاره‌گر قتل ناجوانمردانه‌ یکی از مردترین رهبران تاریخ معاصر ایران بوده‌اند، باید در بهت و حیرت یا بی‌تفاوتی و خاموشی ما ایستاده بمیرند و به حافظه‌ تاریخی ما سپرده شوند.

سرو با خاک ایران انس دارد. قدیمی‌ترین سروها و به طور کلی قدیمی‌ترین درخت ایران زمین سرو 4000 ساله ابرقو است که درباره آن زیاد گفته شده؛ اما از سروهای قلعه سروستان در خوزستان که قدمتی 3000 ساله دارند کمتر گفته شده است. در روستای عشایری قلعه سروستان 4 سرو عظیم وجود دارد که بیش از 3000 سال عمر دارند. یکی از سروها با بیش از 7 متر قطر در تنه درخت و 25 متر ارتفاع بیش از 3000 سال قدمت دارد و بلندترین سرو در منطقه محسوب می‌شود.

به گفته دبیر انجمن دوستداران میراث فرهنگی تاریانا خوزستان با توجه به ارزش تاریخی این سروها و برای جلوگیری از قطع درختان که در سال‌های اخیر یک سرو این منطقه قطع شده است، باید آنها را ثبت و از آنها نگهداری به عمل آید.