دریا در غدیر

12 تیرماه بود که دست آن فرزانه بزرگ، ‌ملکوت آسمان‌ها را لمس کرد. از علامه امینی سخن می‌گویم، کسی که ابرهای «ندیدن و ندانستن» را از چهره آفتاب ولایت به کناری زد و آسمان دلها را با نور هدایت علوی روشن ساخت. راستی که مداح خورشید، مدح‌کننده خود است و آفتاب دلیل آفتاب.

و اما «اول مظلوم عالم» این وصف را «امام ما صادق آل محمد علیه‌السلام» برای امام ما سیدالاوصیا علی بن‌ابیطالب (ع) به کار بردند، یعنی هیچ‌کس در هیچ زمان و مکانی از گذشته تا بعدها، چنین غریب نبوده و نخواهد بود، که حضرت علی بن ابیطالب (ع) بودند. نابغه فرزانه، علامه امینی تاکید می‌کند: «از بس در زمانه ما و بین فرقه‌های مذهبی اسلام، امام ما علی علیه‌السلام مظلوم بود، به کار «الغدیر» همت گماشتم.»

این استاد بزرگ 10 هزار جلد کتاب را در سفر به کشورهای اسلامی و کتابخانه‌های بزرگ جهان سطر به سطر و واژه به واژه مطالعه کرد و در کار پژوهشگرانه‌اش هنگام تالیف الغدیر، مستمر و مداوم به 100 هزار جلد کتاب مراجعه می‌کرد تا اثر 20 جلدی شایان توجه و ماندگارش زینت آرای روزگار ما و جاودانه اعصار شد.

علامه فرزند سراب است، سراب یعنی جایی که سرآغاز تراویدن و جاری شدن زلالی‌های آب‌هاست و علامه امینی هم براستی که مظهر و افق تراویدن و جاری شدن زلالی‌های جاودانه ولایت است.

جالب است که در اثری با این عظمت، هیچ استناد و مدرک شیعی وجود ندارد و همه مستندات تاریخی از بزرگان اهل سنت، خلفای راشدین و صحابه و تابعین درباره ولا‌یت علی (ع) گردآوری شده است. هر فصل کتاب بر اساس یکی از اشعار و قصاید مشهور و سترگ شاعران زمانه تنظیم شده است. چرا که تنها رسانه موثر روزگاران کهن متن شعر بوده است.

اکنون قرار است خانه این دانشمند متقی پس از مرمت به بنیاد علامه امینی تبدیل و مرکزی شود برای پژوهش‌های روشنگرانه و هدایت آموزه‌هایی که در طول اعصار، زیر غبارهای عادت و رسم‌ها و فراموشی‌ها مغفول مانده است.

علی‌اکبر مظاهری