چوب بر پیکر نحیف فوتبال

بحث دوپینگ، تبانی، فحاشی و ... این‌گونه مسائل می‌تواند زمینه‌هایی را بوجود آورد که جامعه فوتبال از درون به سمت تخریب پیش برود.

در فوتبالی که بحث درآمدها و هزینه‌ها هیچ‌گونه توجیهی ندارد و فقط هزینه‌های هنگفت و پول‌های بی‌حساب و کتاب می‌تواند ضامن بقای آن باشد، ‌وارد شدن به مباحثی مانند دوپینگ و تبانی و زدوبندهای پشت پرده و... در واقع نوعی خودزنی محسوب می‌شود. آنهایی که با شعار کمک به فوتبال قصد کالبدشکافی دارند، حتی اطلاع ندارند که آسیب‌پذیری جامعه فوتبال از همین راه میسر می‌شود.

این در حالی است که بحث فوتبال حرفه‌ای ما، هنوز پس از چند سال به درستی جا نیفتاده، تعجب‌آور است وقتی می‌شنویم که محمد مایلی‌کهن می‌گوید؛ فدراسیون قصد داشته سرپرستی را به وی تحمیل کند. در اینجا این پرسش به وجود می‌آید که سرپرست تیم ملی، چطور و چگونه باید انتخاب شود؟

آیا در گزینش سرپرست، سرمربی صاحب حق است یا فدراسیون فوتبال باید نقش داشته باشد؟

در فوتبال نحیف و ضربه‌پذیر ما تعجبی ندارد وقتی می‌شنویم که قدرت سرمربی حتی از رئیس فدراسیون بیشتر می‌شود و نوعی وارونگی به‌وجود می‌آید.

درباره این ادعا که بازیکنان فلان مربی پیش از تمرین، وادار به تزریق می‌شده‌اند، چه دفاعی وجود دارد؟

هرچند مدتی است در باشگاه‌های ما تزریق آمپول‌های تقویتی و ویتامین‌ها رواج یافته و این‌گونه تزریق‌ها از مصادیق دوپینگ به شمار نمی‌رود.

جان کلام آن‌که طبق یک قول قدیمی و همیشگی در مملکت ما، باشگاهی که به درستی هویت باشگاه را داشته باشد، وجود ندارد. اگر در باشگاهی علاوه بر امکانات، از نظر نیروهای انسانی، تعریف مشخصی وجود داشته باشد، این‌گونه تداخل مسوولیت نخواهد شد و حتما پزشک تیم بر اساس تعاریف، تنها از مدیرعامل باشگاه یا مدیر تیم دستور می‌گیرد و قضیه از حالت شخصی به‌کلی خارج خواهد شد.

آنچه معلوم و مشخص است، همه ما دست به یکی کرده‌ایم تا در این روزهای حساس، آتش‌بیار معرکه باشیم که حاصلش لاغر و ضعیف شدن کل فوتبال است و غیر از این، اگر بحث دیگری پیش بکشیم، به‌کلی از منظور و مقصود خود دور شده‌ایم.

فوتبال ما پس از رخدادهای جدید، نیاز به یک ساختارشکنی علمی دارد و ما باید بدانیم با شیوه‌های منسوخ گذشته نمی‌توانیم به حیات خود ادامه دهیم. باید هر چه زودتر کرکره فوتبال را با این وصف، پایین بکشیم و منتظر دیگران نباشیم.