تنیس ایران باز هم درجا زد

تیم ملی در این مرحله تاجیک‌ها را 2  یک و سنگاپور را 3  صفر برد و در این دسته ماندنی شد. در شروع این پیکارها 8 تیم حاضر در صحنه به 2 گروه 4 تیمی تقسیم شدند. ایران در گروه دوم کنار سوریه، عربستان و سریلانکا قرار گرفت و تیم‌های گروه اول را لبنان، جزایر پاسیفیک، سنگاپور و تاجیکستان تشکیل می‌دادند.

در نهایت ایران 3  صفر به میزبان (سوریه)‌ و با نتایج مشابه 2  یک به سریلانکا و عربستان باخت و در گروهش آخر شد و سوریه و سریلانکا از این گروه بالا رفتند. از گروه مقابل نیز لبنان و جزایر پاسیفیک صعود کردند. 4 تیم «بالا رفته» برای کسب 2 رتبه اول مسابقات و به تبع آن راهیابی به گروه دوم آسیا، ابتدا به طور ضربدری و سپس در فینال به رقابت مشغول شدند و یک بار دیگر ایران از صعود به گروه دوم بازماند.

در حضور بهترین‌ها

این اتفاق در حالی افتاد که تیم ملی ایران تقریبا از تمامی دار و ندار و بهترین‌های خود بهره گرفته و انوشا شاهقلی و اشکان شکوفی 2‌‌مرد برتر هفت هشت سال اخیر این رشته و همچنین روزبه کامران و امید سوری جوان‌تر را در ترکیه در خدمت داشت.

این تیم نه فقط از 3 هفته قبل از شروع مسابقات گروه سوم آسیا به ترکیه سفر کرده و در آنجا اسکان یافته و در تورنمنت فیوچرز شهر آنتالیای آن کشور هم توانش را محک زده بود، بلکه در سه چهار ماه قبلی چند اردوی مقطعی طولانی در تهران و کیش داشت. سرمربیگری تیم ملی تنیس ایران را برای این مسابقه‌های خاص به عیسی خدایی یکی از بهترین کارشناسان و مربیان 35 سال اخیر تنیس کشور سپرده بودند و برادر کوچک او محرم خدایی هم با پیشینه 15 سال عضویت در تیم ملی، دستیار وی بود. با این که هر دو خدایی طی ماه‌های اخیر چند بار از حاصل کار و تمرینات ابراز رضایت کرده بودند، اما تیم ایران با قبول شکست در برابر امثال سریلانکا و عربستان که جایگاه حقیقی‌شان واقعا چیزی بالاتر از تیم‌های درجه سوم آسیا نیست بیش از پیش دریافت که به کاری ریشه‌ای و به کلی متفاوت برای بدل شدن به یک مدعی نیاز دارد.

اشتباه بزرگ

از سال 1991 که ایران بعد از وقفه‌ای 10‌‌ساله‌ به صحنه مسابقات جام دیویس بازگشت، این چهارمین باری است که به دسته سوم آسیا سقوط می‌کند، اما اولین باری است که در 2 مرتبه تلاش متوالی خود برای کسب یکی از 2 رتبه اول در پیکارهای این دسته و به تبع آن بازگشت به دسته دوم آسیا ناکام می‌ماند.

در دفعاتی هم که ایران در دهه جاری مجوز بازگشت به گروه دوم آسیا را دریافت کرده، بعد از یکی دو سال به جایگاه خود بازگشته و اگر همه چیز را به مسائلی جنبی ارتباط دهیم و از اصل غافل نمانیم، اشتباه بزرگی کرده‌ایم. این بار هم گفته شده است که برگزاری مسابقات روی زمین هاردکورت که نمونه‌های آن در کشورمان چندان در دسترس ملی‌پوشان نیست و بارندگی شدید در شهر حلب که باعث وقفه‌ها و تاخیرهای طولانی و مانع از تداوم در اجرای مسابقات شد، از مسائلی بوده که شکستی تازه را برای تنیس ایران به ارمغان آورده است. با این حال فرشاد صفتی، دبیر فدراسیون تنیس ایران و سرپرست تیم اعزامی ایران به حلب در عین این که موارد یاد شده در بالا را رد نمی‌کند، معترف است که عمده کردن مساله زمین و منحصر و محدود کردن ناکامی مجدد در گروه سوم تنیس جام دیویس به این مساله نمی‌تواند یک واقعیت باشد و به قول خود وی باید علل دیگری را جستجو کرد.

آنچه می‌توان به عنوان علل مورد بحث به آن اشاره کرد، قلت چشمگیر تنیسورهای قابل عرضه به صحنه‌های بین‌المللی، ثابت ماندن سطح کار همان چهره‌های اندک به سبب اشتغالشان به مسائلی همچون تدریس تنیس به نوآموزان این رشته و ضعف سران این ورزش در جا انداختن تنیس در میان مردم و قشرهای متوسط و بخصوص واحدهای تحصیلی است. بر اثر این پروسه شاید در کشور 70‌‌میلیونی ما حتی 20 هزار نفر نیز به طور مداوم و جدی به تنیس نپردازند و بسیاری هم که به این ورزش مشغولند، از طبقه مرفه هستند و بیشتر به عنوان سرگرمی به آن نگاه می‌کنند.

در حالی که بر اثر این روند‌ها تنیس ایران در جازده و طی 3 دهه اخیر در هر نسل به دو سه بازیکن معدود (ابتدا خدایی و درفشی جوان، سپس رضیانی و توکلی و اینک شاهقلی و شکوفی)‌ دل‌بسته، رقبای ما روز‌به‌روز بهتر شده‌‌اند و اگر روزگاری ما در میان آماتورهای آسیا با تقی‌ اکبری اول بودیم و حتی تا 20 سال پیش با خدایی به مرحله یک‌چهارم نهایی تنیس قهرمانی آسیا می‌رسیدیم، امروز چنان چیزی برای ما فقط آرزوست و نه تنها ژاپن، هند، چین، کره جنوبی و قزاقستان از ما بشدت پیش افتاده‌‌اند، بلکه تقابل با کویت، عربستان، سوریه و سریلانکا نیز برایمان دشوار شده است. این چیزی است که فدراسیون باید به طور جدی به آن بیندیشد و برای آن چاره‌ای بیابد، زیرا ما نه فقط در کارهای ریشه‌ای بلکه در قهرمان‌پروری هم ضعیف ظاهر شده‌ایم.

ما حتی از رویکرد به جوان‌ترها هم که سال پیش با فیکس شدن سوری و کامران و دعوت از ابراهیم‌زاده به تیم ملی در دوره مربیگری توکلی به آن دست زدیم، غافل ماندیم و امسال دوباره به پرتجربه‌ترها متوسل شدیم و حاصل آن را هم در حلب دیدیم. جایی که وقتی ابقای خود را در گروه سوم آسیا تمدید و تضمین کردیم، آن را همچون یک پیروزی بزرگ انگاشتیم.

وصال روحانی