ترک عادت

مثلا به مهمانی‌های خانوادگی که داریم، فکر کنید، چقدر غذا در این مهمانی‌ها حیف و میل می‌شود. جدا از آن اگر کمی دقیق‌تر به یخچال‌های موجود در خانه‌های ایرانیانی که به اصطلاح دستشان به دهانشان می‌رسد، توجه کنید، می‌بینید حجم زیادی از مواد موجود در یخچال‌ها بعد از مدتی دور ریخته می‌شود، در حالی که چند تا خانه و کوچه و خیابان آن‌طرف‌تر هستند کسانی که محتاج یک لقمه نان‌اند.

مصرف آب، برق و گاز هم برای ما چنین حکمی را دارد. در شرایطی که خشکسالی در کشور حاکم است برای ما که به آب لوله‌کشی دسترسی داریم اصلا فرقی نمی‌کند موقع حمام کردن یا ظرف شستن چقدر شیر آب را باز بگذاریم و چقدر آب هدر بدهیم. در حالی که یک کشاورز در گوشه‌ای از همین سرزمین شب‌ها از غصه زمین‌های دیم‌اش که بی‌آب مانده‌اند خوابش نمی‌برد.

البته فکر نکنید که فقط این ما هستیم که دچار این سوءرفتار‌ها شده‌ایم، اصلا چنین رفتار‌هایی را عرف می‌دانیم و گاهی اوقات در یک مهمانی وقتی چند نوع غذا جلو ما نگذارند، ناراحت می‌شویم و صاحبخانه را به خساست هم متهم می‌کنیم. در بخش‌های دولتی هم وضعیت به همین شکل است با باقی‌مانده غذا‌های یک جشن یا یک همایش می‌شود چند ده خانواده نیازمند را سیر کرد یا...

اصلا دقت کرده‌اید در همین جشنواره‌ها گاهی چقدر پول خرج گل‌هایی می‌شود که برای تزئین سن یا تریبون به کار می‌رود. هیچ فکر کرده‌اید اگر این رقم‌های نجومی را روی هم بگذارید، چقدر راحت می‌شود، برای چند زوج جوان وسایل زندگی تامین کرد و چند عروس را راهی خانه بخت نمود.امسال سال اصلاح الگوی مصرف است، سالی که می‌شود در آن بدون شعار دادن و بهانه‌تراشی برای خرج‌های آنچنانی، هر کدام از ما هنگام خرید، مصرف و... به همه این چیز‌ها فکر کنیم.

می شود با صرفه جویی این فرصت را در اختیار دیگرانی که محتاجند قرار دهیم تا از نعمت های خداوند استفاده کنند. می توانیم با صرفه جویی هم به خودمان کمک کنیم و هم به منابع طبیعی که چون امانتی از نسل های گذشته به ما رسیده اند و ما هم باید آنها را برای نسل های بعد حفظ کنیم .