تیم ملی و این همه متانت

علی دایی در دوران بازیگری‌اش، نشان داده که آدم جسور و پرجراتی است، او هر زمان که تحت فشار قرار می‌گرفت، بازدهی بیشتر و بهتری از خود نشان می‌داد، او برای آن که پیراهن تیم ملی را به دست آورد، فقط 7 دقیقه در برابر عمان به میدان رفت و در آن مدت چنان بازی کرد که هیچ مربی‌ای به خود اجازه نداد او را انکار کند.

علی دایی با پوست و گوشت و خون خود بازی می‌کرد و تا پای جان می‌جنگید. او در جام ملت‌های آسیا یک بار در حالتی شیرجه‌ای چنان به توپ ضربه زد که تا مرز از دست دادن سلامتی خود پیش رفت.

علی دایی با این ویژگی‌های انحصاری حالا باید فکر کند، همان 7 دقیقه را فرصت دارد.

تیم ملی ما باید در این زمان کوتاه با بهترین نفرات موجود در فوتبال ایران به مصاف عربستان برود.

تیمی که حتی در بازی‌های دوستانه و غیررسمی هم تا پای مرگ می‌جنگد. تیمی که ما را هم برای خوب بازی کردن و خوب نتیجه گرفتن همیشه به تلاش واداشته است، تیمی که حتی در خانه خود، زورش به ما کمتر رسیده است.

بی‌شک اگر ما بتوانیم این تیم را در تهران شکست دهیم، دغدغه‌های خود را به حداقل خواهیم رساند.

علی دایی و دستیارانش 90 دقیقه طلایی را در روز هشتم فروردین پیش رو دارند و باید چنان برنامه‌ریزی کنند و چنان جوانب امر را بسنجد که در آن روز ما دلواپسی از بابت نتیجه نداشته باشیم.

این ضرورت نباید ما را از احتیاط دور کند، تحت هرشرایطی، به قول قدیمی‌ها احتیاط شرط عقل است، اما این توجه نباید مانع از بروز کیفیت بازی ما باشد. بازی کردن در تهران و در حضور هزاران هزار تماشاگر حاضر، باید ضریب اطمینان ما را افزایش دهد.

ما یک بار دیگر در همین روزها باژاپن بازی کردیم و در آن روز دیدیم که مردم تیم ملی را تنها نگذاشتند و به قدری از آن بازی خوب استقبال شد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.

تیم ملی ایران با تکیه بر این نیروها برای روز هشتم فروردین باید پرهیاهو باشد و زمینه تضعیف روحیه رقبا را فراهم آورد، بویژه برای مقابله با دو تیم همسایه یعنی عربستان و امارات باید بیشتر واکنش نشان داد و آنها را ناخواسته در پیله‌هایی از ترس فرو برد، تیم ما باید برای لحظه لحظه فرصت باقیمانده با برنامه باشد و از سکوت کنونی خارج شود که این همه متانت جایز نیست.