مثل هیچکس‌

 اگر هم  کسی او را به یاد می‌آورد به دلیل شباهت ظاهری فراوانش با مادرش بود. مثلا اگر شما تمام قسمت‌های سریال امام علی(ع)‌ را هم به خاطر  بیاورید بعید است مهراوه را در سریال داوود میرباقری به یاد داشته باشید! اما روز حسرت توانست او را تبدیل به چهره کند. بازی در بعضی نقش‌ها به نظر ساده می‌آید و به قول بازیگرها «جای بازی دارد»، اما اتفاقا خیلی مشکل است. یکی از آن نقش‌ها هم بازی در نقش معتاد است. بازیگران زیادی بوده‌اند که در فیلم‌ها و سریال‌ها صاحب این شخصیت بوده‌اند، اما آنقدر غیرقابل باور بوده‌اند که بیشتر به طنز شبیه می‌شده‌اند تا معتاد. مهراوه اما از عهده بازی در این نقش خوب برآمده است و در میان بازیگران پرتجربه‌ای مثل فرامرز قریبیان و افسانه بایگان توانسته خودش را نشان بدهد.

او هر چند بازیگری را به صورت آکادمیک ادامه نداد و با این که در دبیرستان ریاضی و فیزیک خوانده بود اما اصلا دنبال تحصیلات دانشگاهی در رشته بازیگری نرفت، ولی به قول خودش در تمام مقاطع تحصیلی‌اش شاگرد اول بود.
مهم‌ترین‌سال زندگی او امسال نبود! ‌برای او سال هیجان‌انگیز سالی بود که توانست دیپلم‌اش را بگیرد (یعنی سال 78)‌ و همان سال کنکور هم شرکت کرد و به دانشگاه هم رفت و دوباره همان سال در چند فیلم سینمایی و  یک سریال هم بازی کرد. جالب این که یک ترمی هم که می‌خواست سینما بخواند (و همان یکسال را خواند!) به پیشنهاد پدرش از ادامه تحصیل در آن رشته انصراف داد و ترجیح داد در موسیقی که دغدغه دوران کودکی‌اش بود، به ادامه تحصیل بپردازد. چهره مهراوه کاملا مناسب نقش‌های مثبت و مظلوم! است اما در حقیقت باید بدانید به شدت علاقه‌مند فوتبال است آن هم از نوع پرسپولیسی‌اش! اگر نمی‌دانید این را هم بگوییم که یک آرشیو پر و پیمان هم از نشریات ورزشی دارد. ‌این علاقه به فوتبال به قدری بوده که قید کار بازیگری‌اش را زد و در همان محل فیلمبرداری سریال ساعت شنی به تماشای فوتبال فینال جام‌جهانی 2006 نشست و جالب‌تر این که وقتی ایتالیا قهرمان شد به تمام گروه شیرینی داد، سلیقه باشگاهی‌اش هم بد نیست البته منظورمان خارجی‌هاست.

 به منچستریونایتد علاقه زیادی دارد و خب معلوم می‌شود کلا مهراوه از آن دسته آدم‌هایی است که اساسا قرمزته است!