در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
خواندنی هفته
بیوتن
رمانی که بعد از گذشت 8 روز از چاپ اولش، به چاپ دوم برسد و در شمارگان 4400 نسخه منتشر شود، خود به خود آدم را وسوسه میکند که به نزدیکترین کتابفروشی سر راهش سر بزند و آن را بخرد.
این رمان آخرین کار رضا امیرخانی است که سال 1352 در تهران به دنیا آمده و پیش از آن که وارد حوزه داستاننویسی شود و به صورت جدی در این زمینه به فعالیت بپردازد، در دبیرستان استعدادهای درخشان درس خوانده و سپس هم در جشنواره خوارزمی برگزیده شده است. گویا بعد از جایزه خوارزمی همه چیز برای ورود تمامعیار امیرخانی به دنیای علم و دانشمند شدنش! فراهم بوده، اما او بنا به دلایلی (که در این گونه مواقع کاملا شخصی هستند) مسیر دیگری را در پیش میگیرد و تمام فکر و ذکر و دغدغهاش میشود نوشتن.
تجربه اندوزیهای آنها باعث شده تا ما به عنوان مخاطب با آثار خوبی در حوزه ادبیات داستانی مواجه شویم، آثاری که هم به زبانهای دیگر ترجمه میشوند و هم در داخل کشور خوب مخاطب پیدا کردهاند. مثلا همین مجموعه داستان احمد دهقان که ذکرش رفت، یکی از داستانهایش توسط مازیار میری به فیلم «پاداش سکوت» تبدیل شد و یکی دیگر از داستانهایش (بازگشت) را جعفر پناهی میخواهد تبدیل به فیلم کند.
اما از همه اینها که بگذریم. میرسیم به امیرخوانی و رمان «بیوتن» که این روزها حسابی بازارش داغ است. قبل از این که امیرخانی «بیوتن» را بنویسد، آثاری چون «از به»، «من او»، «ناصر ارمنی» و... را خلق کرده بود، اما برای نوشتن این رمان ناچار شد ایران را به مقصد امریکا ترک کند و یک سالی را در این کشور بماند.
او در امریکا تا دلتان بخواهد سفر کرد تا این کشورو مردمانش را بهتر بشناسد. حاصل سفر او به امریکا هم شد رمان «بیوتن».
او این تجربه را انگار میخواهد ادامه بدهد و احتمال دارد که رمان بعدیاش در مورد لبنان باشد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
