پیشی گرفتن اقتدار بر قدرت زنانه

آنچه بتازگی هویت زن ایرانی را خدشه دار کرده است ، اضمحلال شخصیت واقعی زنان ایرانی درفیلمهای تلویزیونی است . چندی است که تحولی عظیم در فیلم ایرانی ایجاد شده است و به گمان عده ای از روشنفکران

کد خبر: ۱۶۵۳۹

تازه به دوران رسیده ، به زن و شخصیت او بها داده شده و بظاهر زن ایرانی نیز هویت یافته و به تمامی حق و حقوق خود رسیده است . آنچه از منظر دید این اشخاص مشاهده می ش ود، حضور فعال و واقعی زن در اجتماع است . یا به عبارتی غلبه قدرت نمایی بر اقتدار زنانه . عده ای از این روشنفکران بر این عقیده اند که زن واقعی زنی است که تمام وقت خود را صرف فعالیت های اجتماعی کند و اگر مردی در این میان مانع پیشرفتش شود، ملحد است و باید طرد شود. البته حضور زن در اجتماع را نمی توان نادیده گرفت . ولی گویا این گروه فراموش کرده اند که زن ایرانی جدای از این که قرار است همچون «مرد» می باشد و همپای آنان بستیزد، یک زن است . او زنی است با تمام ویژگی های زنانه ، پس باید هم در خدمت خانواده باشد و هم جامعه و چه بسا بیشتر در خدمت خانواده . ولی آنچه ما بخصوص در سریال هایی که اخیرا درسیما پخش می شود، شاهدیم ، شخصیتی فراواقعیتی از زنان جامعه ماست ؛ زنانی که اقتدار را فدای قدرت خویش کرده اند. نمی توان انکار کرد که گروهی از زنان ما حتی بیش از مردان تلاش می کنند و در درجه ای بالاتر از مردان قرار دارند، ولی گفتگو با این افراد نیز به ما ثابت می کند که اهمیت دادن به خانواده در راس اموراتشان قرار دارد. نگاهی دقیق به این قبیل فیلمها مشخص می کند، آنچه از این زنان به نمایش درمی آید، فقط ارائه الگویی نامناسب از زنان غربی است . در سریال «خواب و بیدار» به کارگردانی و نویسندگی «مهدی فخیم زاده » که تاکنون شاهد پخش 3یا 4قسمت از آن بوده ایم ، دو شخصیت اصلی زن وجود دارد که در مقابل دوربین خودنمایی می کنند. از قرار معلوم این دو شخصیت یکی در جهت منفی گام برمی دارد و دیگری در جهت مثبت . حال باید دید آیا بواقع چنین است . «ناتاشا» شخصیت منفی این فیلم ، چنان غرق جنایات و بدذاتی خویش است که به کل زن بودنش را به فراموشی سپرده است . از زن بودن او فقط لباس پوشیدنش را به خاطر می آوریم ؛ آن هم پوششی اغراق آمیز که نه در سنت ما جایگاهی دارد و نه در سنت غربیها. او علاوه بر این که هویت زنانگی ندارد، بلکه خودباخته ای است که ظاهرا سفر فرنگ از او فردی بی روح ، خشن و آدمکش ساخته است . تا جایی که حتی نسبت به والدین خود نیز ترحم ندارد. این شخصیت حتی در رفتار و گفتار نیز نماد و الگویی از زنان غربی است . در مقابل او، خانم سرگردی قرار دارد که به نظر می رسد باید شخصیت مثبت این فیلم باشد. ولی از ظواهر پیداست که او نیز معایبی دارد. زنی که در نیروی انتظامی خدمت می کند و در جایگاه خویش از منزلت و مقامی خاص برخوردار است ، اما همین منزلت او را از وظیفه مادری و همسری اش بازمی دارد. شغل او در راس زندگی اش قرار دارد. او بیش از این که مادری دلسوز باشد، زن شاغل وظیفه دانی است . او در قبال شغلش احساس مسوولیت سنگینی دارد؛ ولی به عنوان یک مادر حتی راس ساعت نیز در جشن تولد پسرش حاضر نمی شود. او بدون احساس ناراحتی یا عذاب وجدان چنان غرق دریافت پست جدید است که فراموش می کند باید به عنوان یک مادر حتی لحظه ای خود را سرزنش کند، از این که قلب پسر کوچکش را شکسته و یا به میهمانانی که دعوت کرده بها نداده است . او بدون هیچ دغدغه ای بار دیگر برای رسیدگی به مشکلات و معضلات جامعه پا به بیرون از منزل می گذارد.
منیژه جانقلی