نتانیاهو و حیله هواپیما

حادثه دبی نمونه‌ای روشن از این مهارت است.
بحران و نیاز
نتانیاهو تحت فشار است. دیوان کیفری بین‌المللی او را به جنایت جنگی متهم کرده. انتخابات پارلمانی نزدیک است. دولت کنونی بر سر لبه تیغ است. این وضعیت برای یک سیاستمدار متزلزل، یک «دستاورد امنیتی» بزرگ‌تر از طلا ارزش دارد.
روایت اول: ربودن
خبر می‌رسد: تلاش برای ربودن هواپیمای «فلای دبی». متهم فوری: ایران. این روایت ساده است، آشناست و برای مصرف داخلی ایده‌آل است. هر‌چه زودتر ایران را متهم کنی، بهتر است.
 روایت دوم: تروریسم.
اما سپس روایت دگرگون می‌شود. نه ایران. نه ربودن ساده. این تروریسم است و تروریسم خطرناک‌تر است. اما این هم مشکل‌دار است. پس روایت سوم می‌آید.
روایت سوم: قهرمان 
حالا قهرمان داستان می‌شود یک لوله‌کش صهیونیستی. یک خلبان عمانی. دراماتیک‌تر است و به‌خصوص: نتانیاهو در مقام پس‌زمینه، حامی این «بطولت».
هر بار روایت تغییر می‌کند، تفاصیل جدید برمی‌آید. این نه‌تنها شکل‌شناسی است ــ این شنت سناریو‌نویسی است. اگر حقیقت واضح بود، روایت ثابت می‌ماند. روایات متغیر نشانه بسط اختیاری است.
 زمان‌بندی
نتانیاهو هفته پیش دبی بود. امارات، کشوری که با صهیونیسم احتیاطی برخورد می‌کند. سپس بلافاصله، حادثه؛ و حالا صهیونیسم برای فشار بر عمان از این استفاده می‌کند.
این تصادف نیست. این کالبد‌شناسی سیاسی است.
سؤال اصلی
چه کسی سود می‌برد؟
-نتانیاهو سود می‌برد: انتخابات نزدیک است و او یک «دستاورد امنیتی» دارد.
-صهیونیسم سود می‌برد: منطقه‌ای را دستکاری می‌کند و عمان را تحت فشار می‌آورد.
-مردم؟ مردم با داستانی سرگرم می‌شوند درحالی‌که سیاست واقعی در سایه اتفاق می‌افتد.
نتیجه
این روایت‌سازی سیاسی است. نه برای حقیقت، بلکه برای رأی. نه برای عدالت، بلکه برای قدرت
و تا زمانی که مردم بین روایات و واقعیت فرق نگذارند، سناریو‌ها ادامه خواهد یافت.