تکثیر یوز در مسیر اشتباه

طرح تکثیر یوزپلنگ ایرانی در اسارت از همان ابتدا نیز اشتباه به نظر می‌رسید. زیرا حتی اگر قرار بود این طرح نیز به نتیجه برسد و چند توله از «کوشکی» و «دلبر» متولد شود و بعد از آن هم مجریان طرح بتوانند از فرزندان کوشکی و دلبر چند توله دیگر بگیرند، بازهم در شرایطی که بیشتر زیستگاه‎های طبیعی یوزپلنگ در سطح کشور تخریب شده، امکان این که بتوان نسل دوم یا سوم یوزهای متولد شده در اسارت را به طبیعت معرفی کرد، بسیار اندک است. زیرا وفق یافتن با طبیعت وحشی برای یوزپلنگی که در اسارتگاه به دنیا آمده و رشد کرده است، حتی در شرایطی که زیستگاه امنی برای او وجود داشته باشد، بسیار دشوار خواهد بود، چه رسد به زیستگاه‌های ناامن موجود در طبیعت کشور ما.

کد خبر: ۱۲۴۰۹۵۴

بنابراین به نظر می‌رسد حتی اگر توله‌ای از یوزهای محصور در پارک پردیسان به دنیا می‌آمد، آن توله به یک یوزپلنگ باغ وحشی تبدیل می‌شد که باید تا پایان عمر در اسارتگاه می‌ماند.
از سویی دیگر، باید توجه داشت که در بحث تکثیر در اسارت بخصوص برای گربه‌سانانی مثل یوزپلنگ باید تنوع ژنتیک وجود داشته باشد، زیرا وقتی از چند یوزپلنگ محدود توله‌گیری شود و در چند مرحله یوزهای برادر با خواهر یا پدر با دختر جفتگیری کنند، در این شرایط ژن‌های معیوب این یوزها به نسل‌های بعد متنقل می‌شود و احتمال بروز اختلالات ژنتیک در نسل‌های دوم و سوم این گونه‌ها بسیار بالا خواهد رفت. حال در شرایط فعلی که هنوز بعد از پنج سال هیچ توله‌ای از دلبر و کوشکی زاده نشده است، به نظر نمی‌رسد که در آینده نیز ادامه این طرح به نتیجه برسد. از طرفی این دو یوز نیز سال‌هاست در اسارت زندگی کرده‌اند و نمی‌توان آنها را به محیط طبیعی بازگرداند. به همین دلیل، می‌توان گفت عمر این دو حیوان ارزشمند پای طرح‌های بی‌نتیجه سازمان محیط‌زیست تلف شده است و امیدوارم که از این به بعد متولیان حیات وحش کشور دست روی دیگر یوزپلنگ موجود در ایران برای این طرح‌های بی‌ثمر نگذارند و دیگر یوزهای ایرانی را به سرنوشت این دو دچار نکنند. در چنین شرایطی سازمان محیط‌زیست باید بیش از این که به طرح‌های تکثیر یوزپلنگ در اسارت فکر کند، اوضاع و احوال زیستگاه‌های تخریب‌شده یوز در طبیعت کشور را بهبود بخشد تا یوزها بتوانند در شرایط عادی در محیط طبیعی خود به زندگی و تجدید نسل ادامه دهند.