حکایت بیمارستان رازی

بزرگان شهری از شهرهای نواحی مرکزی که آوازه علم و دانش محمد بن زکریای رازی را شنیده بودند، از او درخواست کردند به شهر آنها برود و بیمارستانی برای آنها طراحی کرده و بر مراحل ساخت آن نیز نظارت داشته باشد. زکریای رازی پذیرفت و به شهر آنها رفت و نخست نواحی مختلف شهر را مورد بررسی اجمالی قرار داد. سپس گفت جلسه‌ای با حضور معتمدان و اعیان و رؤسای شورایاری شهر تشکیل شود تا درباره محل تأسیس بیمارستان بحث و گفت‌وگو کنند. در جلسه، هر یک از اعیان درباره مزیت‌های منطقه و ناحیه خود سخن گفتند و تقاضا کردند بیمارستان در منطقه و ناحیه آنها ساخته شود. زکریای رازی پس از شنیدن صحبت‌های آنان گفت: «محل مناسب بیمارستان، جایی است که از آلودگی کمتری برخوردار است. پیشنهاد من این است که ۲۲ قطعه گوشت تازه در مرتفع‌ترین نقطه هر ۲۲ منطقه شهر قرار دهیم و صبر کنیم و ببینیم کدام گوشت دیرتر از همه فاسد می‌شود. پس بیمارستان را در آن منطقه بنا کنیم.»
یکی از حاضران گفت: «اگر گربه گوشت را خورد چه کنیم؟» رازی گفت: «گوشت‌ها را در محفظه‌ای قفس‌مانند بگذارید.» یکی دیگر از حاضران گفت: «اگر گوشت را دزدیدند چه کنیم؟» رازی گفت: «برای آنها نگهبان بگذارید.» یکی دیگر از حاضران گفت: «اگر بیشتر از یک قطعه از گوشت‌ها سالم ماند چه کنیم؟» رازی گفت: «صبر می‌کنیم تا فقط یکی سالم بماند.» یکی دیگر از حاضران گفت: «گوشت تنظیم بازار باشد یا گوشت آزاد؟» رازی گفت: «گوشت آزاد.» یکی دیگر از حاضران گفت: «قیمتش زیاد می‌شود.» رازی گفت: «قیمتش را در هزینه‌های ساخت بیمارستان لحاظ کنید.» یکی دیگر از حاضران گفت: «گوشت‌ها اسراف نمی‌شود؟» رازی گفت: «برای حصول به چنین نتیجه مهمی، ایراد ندارد.»
یکی دیگر از حاضران گفت: «آن گوشتی که سالم می‌ماند را می‌توانیم بخوریم؟» رازی گفت: «اون مال شما. بخور.» یکی دیگر از حاضران خواست چیزی بگوید، که رازی گفت: «ای بابا، خاک بر سرتان، یک نفرتان نمی‌پرسد بیمارستان چه امکانات و ظرفیتی خواهد داشت و به چه مقدار زمین نیاز دارد و چه خدماتی ارائه خواهد داد و فلان، گیر داده‌اید به چهار تکه گوشت؟ واقعا که لیاقت شما این است که بر اثر درد و مرض فوت کنید.» و از جلسه بیرون رفت و با اولین اسب به شهر خود بازگشت.
حاضران در جلسه اما خاموش نشدند و تا پاسی از شب به بحث و تبادل نظر درباره گوشت پرداختند.

امید مهدی‌نژاد

طنزنویس