هنر برتر از گوهر؟

چرا به اینجا رسیدیم؟ مگر مدام به گوشمان نخواندند که هنر برتر از گوهر آمد پدید؟ مگر مدام شعار فرهنگ‌سازی زیربنای توسعه را سر ندادند؟ پس چه شد که این شد؟ چرا هنرمندان پیشکسوت پرمخاطب‌ترین مدیوم‌های ما روزگار خوشی ندارند. برای توجیه می‌خواهند از دستاوردهای مدیریتی بگویند؟ دستاوردها را که می‌دانیم و لازم به تکرار نیست. سریال‌هایی در تلویزیون و فیلم‌هایی در سینما داشته‌ایم که حقانیت اسلام و انقلاب را به بهترین شکل نشان داده‌اند و از این حیث هم که شده هنرمندان این دو مدیوم باید اوضاع خوبی داشته باشند
ولی متأسفانه رسیدگی به حال هنرمندان پیشکسوت تقریبا فراموش شده!
حل کردن مشکلات معیشتی پیشکسوتان کار سختی نیست منوط به این‌که بخواهیم مشکل را حل کنیم نه این‌که گردن این و آن بیندازیم. در حل مشکلات معیشتی، صنوف هنری بیشتر مسؤول هستند تا ارشاد! ارشاد همه ساله بودجه‌هایی را در اختیار صنوف می‌گذارد ولی این بودجه‌ها خرج جشن‌ها و راه‌اندازی محافلی می‌شود که فایده معیشتی برای اهالی هنر ندارند. چرا صنوف برای چند سال هم که شده قید برگزاری محافل بی‌فایده را نمی‌زنند و سراغ حل مشکلات معیشتی هنرمندان نمی‌روند؟
در جامعه ما اصناف و سندیکاهای مختلفی هستند که اغلب سعی می‌کنند تسهیلاتی به بدنه خود ارائه کنند ولی در صنوف هنری توزیع ارزاق و تسهیلات را به بهانه دور از شأن بودن فاکتور گرفته‌اند و نتیجه هم این شده که یک هنرمند پیشکسوت تلویزیون و سینما بعد از سال‌ها تجربه حتی یک سبد ارزاق هم ندارد! خنده‌دار نیست؟ مگر هنرمند انسان نیست؟ و مگر برای گذران زندگی غذا نمی‌خورد؟ پس چرا فکری به حال معیشت هنرمند نمی‌شود؟

محمدرضا شرف‌الدین

تهیه‌کننده