نَقد

دیگر به پایان‌بندی‌های ضعیف و نه‌چندان جذاب و به نوعی سرهم‌بندی و بهتر بگوییم آب‌بندی سریال‌های تلویزیونی عادت کرده‌ایم. هنوز ماجرای فینال قصه «دلدادگان» و عواقب آن به انتها نرسیده، نوبت به سریال دیگری از شبکه سه رسید. سریال حوالی پاییز نقاط ضعف بسیاری در فیلمنامه، کارگردانی و بازی‌ها داشت. از جمله بازی رویا تیموریان که مشخص بود آن‌طور که باید توسط کارگردان بدرستی هدایت نشده بود و به یقین می‌توان گفت که بدترین بازی خود را در این مجموعه تجربه کرد که از بازیگر با‌تجربه‌ای چون او بعید بود!

لیلا اوتادی هم انتخاب درستی برای این نقش نبود و بدرستی توسط کارگردان هدایت نشده بود. شغل شیرین خبرنگاری بود و بیننده در این سریال چندان فعالیتی از این کارکتر به عنوان یک خبرنگار ندید. البته کارگردان سعی کرده بود که با چند سکانس در دفتر خبرگزاری توجیهی برای شغل این کاراکتر داشته باشد. اما عدم آگاهی و آشنایی نویسنده و کارگردان از این حرفه و فضای تحریریه خبرگزاری نتوانست تصویر درستی از این حرفه به مخاطب ارائه بدهد.

نکات مبهمی در داستان ماند که به نتیجه نرسید. از جمله ناتوانی سازندگان در پرداخت دراماتیک اتفاقات قسمت آخر که باعث شد فینال سریال تبدیل به یک مستند گزارشی خشک و نه‌چندان جذاب شود. ضمن این‌که سفارشی بودن یک‌سری مسائل در این سریال بشدت احساس می‌شد.