بیم و امیدهای دو و میدانی برای پوسان

تاکنون در دوره های مختلف بازیهای آسیایی در ماده های سرعت توفیقی نداشته و مدال کسب نکرده ایم البته تنها در بازیهای آسیایی تهران به سال پنجاه وسه مرحوم رضا انتظاری توانست مدال نقره دو400 متر را به دست آورد که این رشته

کد خبر: ۹۷۰۹

را تا حدودی می توان سرعتی به حساب آورد در اهواز حدنصاب های به دست آمده در100 متر جالب نبود عبدالغفار سقر بهترین دونده ما در این ماده 100متر را در 42/10 ثانیه طی کرد و توکلیان ، نفر دوم این مسافت را در 65/10 ثانیه پیمود. با چنین حدنصاب هایی کوچکترین شانسی برای قرار گرفتن در جمع 8 نفر اول بازیهای آسیایی نداریم و به نظر نمی رسد دونده ای به رقابت ها اعزام شود. در ماده 400 متر بهترین حدنصاب را امین بهشتی کسب کرد. او این مسافت را در 89/47 ثانیه دوید که با رکورد کشور ایران و حد نصاب های خوب آسیا فاصله بسیار دارد. در این ماده هم وضع ما مناسب نیست . حدنصاب به دست آمده در100 در4 متر امدادی 53/41 ثانیه بود که این هم ارزش رقابتی ندارد تنها حدنصاب خوب و درخور توجه دوهای سرعت در ماده 200 متر رقم خورد. روز ششم اردیبهشت امیرحسین توکلیان این مسافت را در 13/21 ثانیه طی کرد و موفق شد رکورد تازه ای برای ایران به دست آورد.اما با این رکورد هم در بازیهای آسیایی بختی نخواهیم داشت ، زیرا دوندگان بسیاری از کشورهای عربی و شرق آسیا قادرند200 متر را زیر بیست ویک ثانیه بدوند. به این ترتیب نباید به 200 متر هم دلخوش باشیم . در دوهای 110 متر و400 متر با مانع هم شرایط دلخواهی نداریم.نگاهی به گذشته نشان می دهد که در رقابت های مختلف آسیایی ، در دوهای 800 و1500 متر و حتی 3000 متر با مانع توفیق هایی به دست آورده ایم و آخرین آن به بازیهای آسیایی بانکوک و بعد از آن قهرمانی آسیا مربوط می شود که حتی در800 متر طلا گرفتیم.اما دیگر کشورها با به کارگیری مربیان طراز اول خارجی و سرمایه گذاری خوب طی چند سال اخیر جهش چشمگیری داشته اند و ما گامی به جلو نگذاشته ایم . بازیهای غرب آسیا نشان داد که با وضع کنونی نباید به کسب مدال در سطح قاره کهن امیدوار باشیم . در چند ماه باقی مانده به بازیهای آسیایی نمی توان جهش کرد و حتی اگر دوندگان بتوانند رکوردهای ملی را جابه جا کنند، باز هم امید آنان برای کسب مدال کمرنگ است . مهدی جلودارزاده که زمانی قهرمان آسیا شده بود، در مسابقات آغاز فصل اهواز800 متر را در6/13/15 دقیقه دوید و اول شد و محمدرضا مولایی با 8/20/15 به مقام دوم رسید. در حال حاضر این دو نفر بهترین دوندگان ایران در800 متر هستند اما اگر باز هم در حد و اندازه های اهواز بدوند، برای کسب مدال و مقام در بازیهای آسیایی وضع درخشانی نخواهند داشت و اساسا به این بازیها اعزام نمی شوند. آنها باید این مسافت را در زمانی کمتر از 7/14 دقیقه بدوند تا بعد برای کسب مدال تلاش کنند و به حدنصابهای بهتری دست یابند.در ماده 1500 متر جای یزدانیان با جلودارزاده تغییر کرد. در اهواز یزدانیان به حدنصاب 7/58/35 دقیقه رسید و اول شد و جلودارزاده با 4/69/35 دقیقه دوم شد. در این ماده دوندگان ما باید حداقل در زمانی بین 8 تا10 ثانیه سریعتر از اینها بدوند که امیدوار به کسب مدال شوند. برای رسیدن به رکورد ایران نیز جلودارزاده و یزدانیان باید خیلی تلاش کنند. در این ماده رکورد جهانی 6/32 دقیقه و در اختیار هشام الغروج مراکشی است.موفقیت های دو و میدانی ایران در دوهای استقامتی به سالهای دور برمی گردد. در اولین دوره بازیهای آسیایی در شهر دهلی هند، علی باغبانباشی به مدال طلا دست یافت که اولین مدال آسیایی دو و میدانی بود اما باید توجه داشت در آن زمان یعنی سال 1951 تعداد شرکت کنندگان و کشورها اندک بود در حالی که اکنون تقریبا اکثر کشورهای آسیایی در دو و میدانی سرمایه گذاری کرده اند. ژاپنی ها و کره ای ها به پیشرفت خوبی در دوهای استقامت رسیده اند و حتی در ماراتن به عناوین گوناگون جهانی رسیده اند. کشورهای عربی هم طی سالهای اخیر توجه خاصی به دوهای استقامتی داشته اند. برخی از این کشورها حتی به دوندگان آفریقایی ، تابعیت عربی داده اند که از این نمونه می توان به قطر اشاره کرد. حضور دوندگان آفریقایی در بازیهای غرب آسیا، مشهود بود و آنها در رقابت با چند دونده شاخص کشورهای عربی ، به حدنصاب های چشمگیری رسیدند به طوری که دوندگان استقامتی ایران امکان کمترین توفیق را به دست نیاوردند، هر چند که از حدنصاب های ایران هم فاصله داشتند. پس از بازیهای غرب آسیا نیز دوندگان استقامتی در مسابقات باشگاه های کشور درخشش چندانی نداشتند. در ماده 5000 متر مهدی زارع نژاد حدنصاب ضعیف 11/27/14 دقیقه را به دست آورد و اول شد. حامد جولایی با 24/28/14 دقیقه دوم شد و جعفر باباخانی که مدال برنز سه هزار متر با مانع بازیهای آسیایی تایلند و طلای رقابت های صحرانوردی قهرمانی آسیا در نپال را دراختیار دارد، با 89/44/14 دقیقه سوم شد. دو و میدانی این روزها سرعت چشمگیری پیدا کرده و عرصه رقابت جوانان است و دوندگانی چون باباخانی باید کفشها را آویزان کنند و اگر هنوز شیفته دو و میدانی هستند، به حرفه مربیگری روی آورند.در ماده 1000 متر وضع ما بدتر از5000 متر است . نگاهی به مسابقات اهواز گویای این ادعاست . مهدی زارع نژاد، با 68/11/35 دقیقه اول شد و دوندگان دیگر با فاصله زیادی نسبت به او از خط پایان گذشتند. برای کسب مدال در بازیهای آسیایی ، دوندگان ما باید10000 متر را زیر بیست ونه دقیقه بدوند که در این صورت حتی شکسته شدن رکورد ایران نیز ما را به جایی نمی برد. از این رو بعید به نظر می رسد در دوهای استقامتی هم برای کسب مدال شانسی داشته باشیم.در ماده 3000 متر با مانع ، دیگر دونده ای به نام حمید سجادی را نداریم . در لیگ باشگاه ها، مهدی زمانی با 3/68/85 دقیقه اول شد و جعفر باباخانی با حدود4 ثانیه اختلاف به مقام دومی اکتفا کرد و نشان داد که دیگر به پایان راه خود در ورزش قهرمانی نزدیک شده است.در پرش ها، ما اکنون نسبت به گذشته درخشش چندانی نداشته ایم . بیشترین توفیقی که در این رشته ها به دست آورده ایم به پرش ارتفاع و دوران طلایی تیمور غیاثی مربوط می شود او در دوره بازیهای آسیایی مدال طلا کسب کرد که یکی از آنها را در بازیهای آسیایی تهران با غلبه بر نی چی چین به دست آورد و از مانع 21/2 عبور کرد در همان دوره یک مدال برنز در پرش سه گام کسب کردیم . بعد از آن دیگر توفیقی در پرش ها به دست نیاوردیم و فاصله رکوردهای ملی ما با حدنصاب های آسیایی بیشتر و بیشتر شد. حسین شایان یک بار از مانع 23/2 متر عبور کرد و رکورددار ایران شد، اما خود بار دیگر نتوانست حتی به نزدیکی های این رکورد برسد. شایان در مسابقات اهواز از مانع 05/2 عبور کرد و در رقابتی نزدیک با محسن هاشمی که همین اندازه پرید، اول شد. در چنین وضعی نباید برای اعزام به بازیهای آسیایی انتظاری داشته باشیم پرش با نیزه و پرش طول نیز وضعیت بسیار نامناسبی دارد. در اهواز پندار شوقیان با 50/4 متر اول شد که این حدنصاب و حتی رکورد ایران فاصله ای فاحش با رکوردهای آسیایی و جهانی دارد. در پرش طول مهرزاد چرخیان با پرشی معادل 88/6 شانس خود را برای حضور در بازیهای آسیایی و کسب مقام از دست می دهد. او که پیش از این وضع نسبتا مناسبی در پرش سه گام داشت ، در اولین مرحله مسابقات باشگاهی با حدنصاب ضعیف 64/14 متر به مقام پنجمی اکتفا کرد.نفر اول این ماده افشین داغر حمادی بود که 11/15 متر پرید. برای موفقیت در این ماده ، باید بالاتر از 50/16 متر پرید در حالی که دارایی های دو و میدانی ما حکایت از آن دارد تا سالهای سال به چنین مرزی نخواهیم رسید.فدراسیون دو و میدانی با سرمایه گذاری در پرتاب ها و شرکت دادن امیدهای پرتابی در اردوها و برنامه های بلند مدت اوکراین به کسب مدال در پوسان امیدوار است . عباس صمیمی که چند سالی است زیر نظر مربیان خارجی به تمرین پرتاب دیسک می پردازد، حداقل باید62 متر پرتاب کند تا شاید امیدوار به کسب مدال باشد. او در اهواز و در روز ششم اردیبهشت دیسک را فقط 63/57 متر پرتاب کرد که اول شد، اما اگر در بازیهای آسیایی این گونه پرتاب کند، حتی در جمع 8 نفر برتر آسیا قرار نخواهد گرفت . باید ببینیم در مرحله دوم مسابقات در شهر مشهد چگونه پرتاب خواهد کرد تنها پرتابگری که در مسابقات آغاز فصل امیدوارکننده ظاهر شد، علی رحمانی بود که مانند صمیمی از امیدهای ایران برای کسب مدال در پوسان است . رحمانی با پرتاب خوبی معادل 19/18 متر اختلاف سطح خود را با دیگر رقیبان نشان داد. علی سیاح رقیب چند سال اخیر او وزنه را فقط 88/16 متر پرتاب کرد اما اگر رحمانی قصد کسب مدال دارد باید از مرز19 متر عبور کند که رسیدن به آن در چند ماه باقیمانده تا آغاز بازیهای آسیایی دشوار به نظر می رسد.البته شرایط مسابقات ، مصدومیت یا آماده بودن رقیبان و تعداد شرکت کنندگان و حتی شرایط آب و هوایی پوسان ، در موفقیت و کسب مدال ورزشکارانی چون علی رحمانی تاثیر دارد.در مجموع با نگاهی اجمالی به وضع ورزشکاران دو و میدانی ایران در مقطع کنونی باید پذیرفت که راهی دشوارتر از دوره های قبل در پیش داریم کشورهای آسیایی ، بخصوص کشورهای عربی و خاور دور به ورزش مادر دو و میدانی توجه جدی و گسترده کرده اند و با برنامه ریزی و سرمایه گذاری به سطوح تازه تری رسیده اند. آنها مربی ، امکانات و پشتوانه های مالی را فراهم آورده اند تا نه تنها در آسیا بلکه در سطحی فراتر از آن خود را مطرح کنند که نمونه ای از حاصل تلاش آنها را در بازیهای غرب آسیا دیدیم به این ترتیب اگر در بازیهای آسیایی مدالی کسب نکنیم ، تعجب آور نخواهد بود و اگر مانند گذشته به یکی دو مدال هم برسیم نشانه پیشرفت دو و میدانی ما نخواهد بوداز این رو برای گسترش دو و میدانی و رسیدن به سطح دو ومیدانی دیگران باید به صورت بلندمدت ، دقیق و با برنامه کارکرد و به این ورزش نگاهی شایسته تر داشت زیرا توسعه آن زمینه ساز توسعه بسیاری دیگر از رشته های ورزشی خواهد بود.