برد‌ه‌داری مدرن در آفریقا

اوضاع وخیم‌تر از چیزی است که تصور می‌شود. در هفته‌های اخیر همه نگاه‌ها به سمت حوادث تروریستی پاریس بود و قبل از آن، حملات تروریستی به بیروت در کانون توجه قرار داشت. داعش مجالی باقی نگذاشته است. در میان همه این حوادث تجارت انسان در آفریقا نادیده گرفته شد؛ آن، هم با مشمئزترین حالت ممکن. تجارت زنان به کشورهای اروپایی. تجارتی که بوی برده‌داری می‌دهد و حاکی از یک فاجعه اخلاقی در اروپاست.

به گزارش جام‌جم آنلاین، همه چیز بابرنامه است. هر زنی نمی‌تواند سوار کشتی شود و به آن سوی آب‌ها برود. این زنان اهل کشورهای زیمبابوه، آنگولا، نیجر، نیجریه و زنگبار هستند. شاید در میان آنها زنانی با ملیت‌های دیگری از کشورهای مختلف آفریقایی پیدا کنید، اما ویژگی مشترک تمام آنها آفریقایی بودن آنهاست. البته زنانی که با کمک واسطه‌ها سوار بر کشتی‌های بندر نواکشوت پایتخت کشور موریتانی می‌شوند یک ویژگی مشترک دیگر هم دارند؛ همگی جوان هستند و البته نوجوان بودن هم ویژگی مشترک بسیاری از آنهاست. سن آنها بین 14 تا 35 سال تخمین زده می‌شود. برخی از آنها برای مهاجرت همیشگی به‌طور غیرقانونی به فرانسه، پرتغال و اسپانیا می‌روند، اما برخی دیگر قرار است برگردند. آنها قرار است اقامتی سه‌هفته‌ای در پرتغال، اسپانیا یا فرانسه داشته باشند. جوانی، زیبایی و قدرت فیزیکی شرط اصلی سوار شدن به کشتی است.

این سفر برای آنها 700 دلار آمریکا سود به همراه خواهد داشت. واسطه‌هایی که این زنان را به جنوب پرتغال و احتمالا به اسپانیا و فرانسه می‌برند تجارت غیراخلاقی، اما بسیار پرسودی را رقم زده‌اند. سرنوشت کشتی‌سوارانی که به سمت اروپا می‌روند خیلی غم‌انگیز است. یکی از آنها را پدرش سوار کشتی کرده و دیگری پس از خشونت‌های فیزیکی شدید توسط همسرش به سوار شدن قانع شده است. دیگری از طریق واسطه دیگری به کشتی رسانده می‌شود و به همین منوال کمتر زنی در این کشتی پیدا می‌شود که به میل خود راهی جنوب پرتغال شود.

مشمئزترین نوع برده‌داری ادامه دارد. حالا نوبت سازمان‌های دفاع از حقوق بشر است. آنها فرصتی برای سر زدن به نواکشوت دارند؟ اصلا می‌دانند نواکشوت پایتخت دورافتاده در شرق موریتانی است؟

هیلدا حسینی‌خواه

جام‌جم آنلاین