ال‌نینو و سفرهای زمستانی

در واقع گردنه‌های برف‌گیر و خطرناکی در کشور وجود دارد که پلیس باید برنامه‌های ویژه‌ای برای آنها داشته باشد، مناطقی مانند گدوک، حیران، سیاه‌بیشه، هراز، پلور یا مناطق برف‌گیری که در دیگر ‌استان‌های کشور وجود دارد. برای این‌که بارش شدید برف در این مناطق بحران‌ساز نشود، باید ایستگاه پلیس و امداد و نجات در این مناطق ایجاد شود، ایستگاه‌هایی که وسایل و امکانات لازم را نیز در اختیار داشته باشد، برای نمونه جرثقیل سبک و سنگین، آمبولانس، مواد غذایی، سوخت یا حتی ایجاد امکانات پناهگاهی برای شهروندان از مواردی است که باید جدی گرفته شود.

افزون بر این سازمان هواشناسی نیز باید اطلاعات بارش را به شکل نقطه‌ای و دقیق در اختیار پلیس و شهروندان بگذارد، زیرا در نبود این اطلاعات باید سنتی عمل کرد یعنی باید منتظر وقوع حادثه ماند. این در حالی است که دسترسی به اطلاعات با پیشرفت فناوری آسان‌تر از گذشته است و می‌توان با نصب تابلو‌های هشداردهنده در ورودی جاده‌های برفگیر شرایط و اطلاعات مسیر را دراختیار شهروندان قرار داد، زیرا بسیاری از آنها به محض اطلاع از شرایط نامناسب جاده، سفر خود را به زمان دیگری موکول خواهند کرد. دراین بین باید از شهروندان نیز خواست که هشدارهای پلیس را جدی بگیرند. برخی شهروندان با بهانه‌های مختلف مانند این‌که مقصدشان نزدیک است یا این‌که وارد مناطق برفگیر نمی‌شوند، خود را فریب می‌دهند و برای دیگران نیز مشکل‌ساز می‌شوند.

این در حالی است که پلیس نیز باید امکانات لجستیکی خود را بهبود بخشد، زیرا با خودروهای معمولی در مواقع بحران زمین‌گیر خواهد شد، نباید فراموش کرد که گرفتار شدن پلیس در این مواقع از نظر روانی روی شهروندان تاثیر گذاشته و احساس آرامش را از آنها خواهد گرفت.

نکته دیگری که هنگام بروز بحران باید جدی گرفت همکاری مناسب بین نهاد‌هایی مانند اورژانس، پلیس و هلال‌احمر است، زیرا براساس قانون هنگامی که حادثه‌ای اتفاق می‌افتد، در صحنه حادثه فرماندهی عملیات باید با پلیس باشد، اما این نکته خیلی جدی گرفته نشده و هنگام بحران جزیره‌ای عمل کردن نهادهای مختلف به بحران دامن می‌زند.

دکتر علیرضا اسماعیلی

مدرس دانشگاه تهران و عضو هیات علمی دانشگاه علوم انتظامی