در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
لقمه گرفتن غذا برای نیازمندان
آدم بعضی وقتها از شنیدن یا دیدن پاره ای اخبار به قدری ذوق زده می شود که دست و پایش را گم می کند و باید آگهی بدهد تا پیدایشان کند.
مثلا تصور بفرمایید از ناحیه شکم (معده معروف) تا حدودی موقتا گرسنه باشیم آن وقت در همان حال «بی حالی» موقت به آدم خبر بدهند که فلان جا اصطلاحا افتادیم !
زبان حال : بر این مژده گر جان فشانم رواست !... در این حالت اگر خبر مذکور صحت داشته باشد ، دیگر این قول شاعر یک جایش می لنگد. شاید هم همه جایش.
بیت لنگ : خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی در خبرها آمده بود که از سال آینده ، وزارت رفاه و تامین اجتماعی ، هر روز به نیازمندان واقعی غذا می دهد. واقعا که رفاه به این می گویند.این که هر روز به اندازه 3 وعده غذا به دست نیازمندش برسد ، آخر تامین مایحتاج اجتماعی است. پدران ما حرف خوبی می زدند.
حرف پدران : بر سر هر لقمه بنوشته عیان
این بود رزق فلان بن فلان
در حقیقت نیاکان ما بیچاره ها با این حرفشان به ما می خواستند خط بدهند اما نه که سابق بر این ، مسوولان ما بعضا گوشی هایشان خط نمی داده ، فلذا کمتر ملتفت این معنا می شده اند. در نتیجه سر از «وزارت رفاه و تامین اشتباهی» درمی آورده اند. حال آن که کافی بود پیام اصلی گذشتگان ما را - قبل از آن که سر به زیر تیره تراب فرو ببرند - از فحوای کلام ایشان می گرفتند و با «تعیین مصادیق» آن کاری می کردند که «لقمه»های مورد اشاره دقیقا به دست «فلان بن فلان» برسد نه هر فلان فلان شده ای ! تبصره غذایی : لزوما لازم نیست لقمه های غذا را مسوولان دلسوز در دهان نیازمندان واقعی بگذارند. از نظر حقوقی ، خود این اشخاص می توانند متکفل این عمل شوند. حرف آخر: خدایا ، ما که سیر شدیم اگر گنجشک ها به شهر برگشتند ، آنها را هم سیر کن....
رضا رفیع
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
