بن‌بست دموکراسی در سرزمین جنگ

اکنون افغانستان با تهدیدات بسیاری دست و پنجه نرم می‌کند که مهم‌ترین آنها فعالیت گروه‌های تروریستی و افراطی در این کشور است. تهدید دیگر، فساد فراگیر در سیستم حکومتی بوده و افغانستان همچنین با بحران توسعه نیز روبه‌روست. به این فهرست البته باید دخالت‌های خارجی را هم افزود. همان دخالت‌هایی که رئیس‌جمهور پیشین افغانستان را واداشت حاضر به امضای توافق‌نامه امنیتی با واشنگتن نشود. با این همه به‌نظر می‌رسید برگزاری اولین انتخاباتی که خود افغان‌ها برای ریاست‌جمهوری برگزار می‌کنند، می‌تواند بر مشکلات موجود غلبه کند. با وجود این فساد سیاسی و اعتراض یکی از نامزدها به دخالت سیستماتیک در انتخابات، باعث شد افغانستان در آستانه اعلام نتایج، با یک بحران جدی سیاسی روبه‌رو شود. بحرانی که با پادرمیانی دیگر کشورها سرانجام به تشکیل یک دولت دوگانه تحت عنوان وحدت ملی منتهی شد و حالا اشرف‌غنی و عبدالله عبدالله در حال پیاده‌سازی مدلی هستند که بی‌تردید در سال‌های بعد، مدلی برای تشکیل دولت‌ها در کابل خواهد بود.

با وجود این‌که رئیس‌جمهور غنی و معاون اجرایی دولت وی در سالی که گذشت تلاش کردند بر اوضاع افغانستان مسلط شوند، اما اولین مانعی که آنها با آن روبه‌رو شدند، پارلمانی بود که چندان همراه وزرای پیشنهادی نبود. همین اختلاف‌نظر درباره چگونگی چینش کابینه، دولت افغانستان را در یک موقعیت بلاتکلیف قرار داد تا دولتی که با حساسیت‌های فراوان کار خود را آغاز کرده بود، با نیمی از توانش کار خود را پیش ببرد.

روشن است که برنده اصلی بی‌ثباتی در افغانستان، تروریست‌هایی هستند که هنوز می‌خواهند از این کشور به‌عنوان پناهگاهی برای اقدامات تروریستی خود استفاده کنند. افزون بر القاعده و طالبان، حالا داعش هم به خاک افغانستان برای طراحی عملیات‌ تروریستی نظر داشته و همه اینها آینده را برای مردم این کشور جنگ‌زده، مبهم کرده است.