پسته‌هایی که دیگر خندان نیست

در میادین ورزش هر جا قضاوت مشکوکی از داوران می‌بینیم دادمان بلند می‌شود که ‌ای‌وای باز سر ورزشکارانمان را بریدند و کسی را نداریم در مجامع بین‌المللی از ما دفاع کند! وقتی دستمان از میزبانی یک مسابقه کوتاه می‌ماند یا قرعه سختی نصیب تیم‌ها و ورزشکارانمان می‌شود نیز همین حرف‌ها را می‌زنیم، اما این فریادرس بین الملل چه کسی است که همه انتظار داریم او بیاید، تا همه چیز به نفع ما رقم بخورد؟

طوری در جامعه ورزش جا افتاده که گویی برای به دست آوردن کرسی‌های بین‌المللی راهی جز زد و بند و شل کردن سر کیسه وجود ندارد! برای همین بعضی ها ـ که حتی قادر به دو کلمه انگلیسی صحبت کردن نیستند ـ به غلط در این سال‌ها با اهدای پسته‌های خندان، قالیچه‌های ابریشم ایرانی و مواردی از این دست، به زعم خودشان برای به دست آوردن کرسی یا احقاق حق ورزشکارانمان تلاش کردند و البته در بیشتر موارد تلاششان نافرجام مانده است. این ذهنیت غالب در حالی در ورزش ما شکل گرفته که برخی نمایندگان کشورمان بدون هیچ گونه زد و بندی به توفیق کسب کرسی بین‌المللی نایل شده‌اند.

متاسفانه در ورزشی مثل کشتی با وجود این‌که ایران به عنوان یکی از سه قدرت برتر دنیا شناخته می‌شود، اما سال‌هاست حسرت به دل کسب یک کرسی تاثیرگذار این ورزش در دنیاست، نقطه ضعفی که به نظر می‌رسید فدراسیون کشتی برای برطرف کردن آن در یکی، دو سال اخیر از راه درست آن یعنی رایزنی‌های بین‌المللی و ارائه ایده خلاقانه کمر همت بسته است.

برگزاری لیگ جهانی کشتی یکی از ایده‌هایی است که فدراسیون کشتی آن را به اتحادیه جهانی کشتی پیشنهاد کرد و با استقبال این نهاد بین‌المللی استارت این رقابت‌ها در جویبار زده شد؛ ایده‌ای که به اتحادیه جهانی کشتی و کشورهای ذی نفوذ این اتحادیه نشان داد ایران نه تنها در عرصه فنی که در میدان ایده‌پردازی نیز می‌تواند مثل یک بازوی توانمند برای کشتی دنیا تلقی شود.

مطمئنا تاثیر برگزاری این رقابت‌ها به مراتب بسیار بیشتر از زد و بندهای پشت پرده است، زد و بندهایی که نه‌تنها از دیدگاه دینی و فرهنگی در تضاد با ارزش‌های ماست که اگر پای پول و هدیه وسط بیاید ما نمی‌توانیم به گردپای کشوری چون قطر برسیم که یک میلیون دلار به وادا (آژانس جهانی مبارزه با دوپپنگ) کمک می‌کند.

امید توفیقی / گروه ورزش