آقای پارک، این ولاسکو است

پارک که روزگاری روی نیمکت ایران می‌نشست، با خود برخی مهارت های فنی والیبال روز دنیا را آورده بود که بازیکنان ما تا آن موقع از داشتن آن بی‌بهره بودند. مرد چشم بادامی سال های پیش والیبال ایران در دبی رودرروی ولاسکویی ایستاد که در دو سال گذشته دانش و مهارت بازیکنان‌مان را افزایش داد. لبخندهای پارک هنگام تماشای قدرت اسپکرهای تیم ملی، دریافت‌های ظریف و پنجه زدن‌های بی‌نقص معروف به توپ در کنار جذبه ولاسکو کنار نیمکت ایران با آن نگاه نافذ همیشگی، صحنه‌های بی‌بدیلی را در فینال دوره هفدهم والیبال آسیا خلق کرد.

این مربیان در تمام این صحنه‌ها یک نکته را مدام به بینندگان یادآوری می‌کردند و آن این‌که مهارت های مربیگری یکشبه به دست نمی آید. برای بینندگان برخی رشته های ورزشی یا خوانندگان روزنامه‌ها شاید اصول مربیگری به غلط و از روی عادت این روزها با رفتارها و گفتارهای نابه‌جا تعریف شده باشد، اما نگاه چندباره به بازی دو تیم ایران و کره همراه با برخوردهای مربیان دو تیم، مفهوم دقیق تری از مربیگری در ذهن مخاطبان ایجاد می‌کند.

نمی‌خواهیم به شیوه‌های متداول، بعد از هر قهرمانی از گردانندگان یک مجموعه بت بسازیم و چه بسا کری‌خوانی و اعتراض و جنجال، بعضی وقت‌ها در کار مربیان با مهارت‌های ویژه مربیگری دیده شده است، اما مهم، رعایت اصول رفتاری و تخطی نکردن از قوانین با در نظر گرفتن روح ورزش است که متاسفانه گاهی اوقات در رفتار بسیاری از مربیان ورزش ما فراموش می‌شود. اثرات نامطلوب این فراموشی نیاز به گفتن ندارد، بنابراین مشاهده رفتار مربیانی مانند ولاسکو می‌تواند آموخته‌های اصول مربیگری را از این‌رو که مربی؛ معلم، رهبر تیم و سازمان‌دهنده است، در اذهان مرور کند.

پارک کی وون با اقداماتش در والیبال ایران کارهایی کرد که باعث اعتماد به نفس بیشتر شد و ولاسکو علاوه براین کارها، با ظرفیت موجود به توسعه اهداف والیبال همت گماشت تا امروز تیم ملی والیبال با اعتماد و اعتنا به همه نشانه‌های خوب در گذشته و حال، روی قله آسیا خودنمایی کند.

محمد رضاپور / گروه ورزش