جان انسانها چقدر می ارزد؛

و این بار117 نفر از هم میهنانمان در ارتفاعات سفیدکوه لرستان مظلومانه جان باختند.شاید در نگاه اول ، این تصور بوجود آید که بروز رخدادهای این چنینی ، امری اجتناب ناپذیر باشد؛ اما نباید فراموش کرد حتی در پرترافیک ترین سیستمهای حمل ونقل هوایی جهان ، وجود2 سانحه هوایی در طول یک سال ، هیچ توجیهی ندارد و باید مسوولان و متولیان جامعه ، پیش از این که فجایع مشابهی روی دهد، با ریشه یابی این گونه حوادث امروز دلخراش ، با عوامل آن برخورد و مقصران محاکمه شوند.متاسفانه باید این واقعیت تلخ و دردناک را پذیرفت که ناوگان هوایی کشور هنوز تا رسیدن به استانداردهای جهانی ، فاصله زیادی دارد و در همان نگاه اول می توان مشاهده کرد که ضعفهای حاکم بر سازمان هواپیمایی کشوری و وجود عواملی چون کهنه بودن هواپیماها، تخصیص ندادن اعتبارات لازم از سوی مجلس شورای اسلامی برای بهینه سازی ناوگان حمل ونقل هوایی کشور، نبود تخصصهای موردنیاز در مدیریت سازمان هواپیمایی کشوری ازجمله مسائلی هستند که نمی توان آنها را نادیده انگاشت برای نمونه ، پس از سقوط یاک40 در استان گلستان ، حداقل برای مردم مشخص نشد که با مسببان این حادثه چه برخورد قانونی ای صورت گرفت و آیا به صرف پاک کردن صورت مساله و مقصر جلوه دادن خلبان که خود نیز جزو قربانیان بود این پرونده به نتیجه موردنظر رسیده است؛آقایان مسوول در سازمان هواپیمایی کشوری ابتدا باید به این پرسش پاسخ دهند که جان مردم و مسافرانی که با اطمینان در هواپیما قدم می گذارند، تا چه اندازه برای آنها ارزشمند است . فراموش نکنیم ، اگر با ساده انگاری از کنار این حوادث بگذریم ،باید در انتظار رخدادهای مشابه باشیم.رئیس سازمان هواپیمایی کشوری می تواند با تشکیل یک ستاد،باردیگر پرونده هواپیماهای توپولف را که از ژانویه سال 1973 تاکنون 58 سقوط در کارنامه خود ثبت کرده است بررسی کند؛ آن گاه یقین حاصل خواهد کرد که هواپیماهای از رده خارج نمی تواند امنیت جان هموطنان را تامین کند.آقای رئیس بخوبی می داند، تداوم این وضعیت ، یعنی این که هر لحظه منتظر یک حادثه وحشتناک دیگر در نقطه ای دیگر باشیم.