مردمی‌ترین وزیر کابینه انقلاب

اولین سخنرانی تاریخی امام پس از تبعید، شور و هیجانی زایدالوصف در جمع میلیونی مردم به وجود آورد. وقتی امام فرمود: من توی دهن این دولت می‌زنم، من با پشتیبانی این مردم دولت تعیین می‌کنم... بعضی از حاضران فریاد صحیح است، صحیح است سر دادند و بعضی‌ها هم شروع کردند به کف زدن. همه می‌خواستند سخنان امام را تائید کنند ولی همان وقت مرحوم مرتضایی‌فر، پشت تریبون رفت و بلند گفت: تکبیر و از آن وقت بود که فریاد الله‌اکبر جایگزین هر شعاری شد.

مکبر نمازهای مرحوم طالقانی در مسجد هدایت بود. یک روز که نماز تمام شد و تکبیر گفته بود، پیرمردی جلو آمد بر پیشانی او بوسه زد و به مرحوم طالقانی گفت: این محمود شما تکبیرهایش مثل تکبیر «بلال» دلنشین است و او هم مثل بلال است. هر چند بلال سیاه چهره بود و محمود سفید چهره! محمود مرتضایی‌فر هم می‌گوید: چهره بلال سیاه بود و دلش سفید ولی محمود چهره سفیدی دارد و دلی سیاه!

تکبیرهای او با آن لحن دلنشین همه را همراه خود می‌کرد، شور می‌داد و شعف می‌آفرید؛ تکبیرهایی که نمازگزاران را به وجد می‌آورد. شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» او لرزه بر اندام دشمن می‌انداخت. خطبه‌های آقا در حادثه سال 64 نماز جمعه تهران، تاریخی شد و ماندگار.

منافقین از خدا بی‌خبر و ایادی آمریکای جنایتکار، دست به جنایت زدند و نمازگزاران را به خاک و خون کشیدند. صدای انفجار همچون رعدی برق‌آسا همه جا پیچید و سخنان خطیب جمعه تهران را برای دقایقی قطع کرد.

عده‌ای مشغول جمع‌آوری پیکرهای پاره‌پاره شدند و بعضی‌ها هم مجروحان را به بیرون دانشگاه تهران می‌بردند و حاج محمود مرتضایی‌فر با صلابت همیشگی خود فریاد برآورد: «اینها کور خوانده‌اند، آمریکا بداند ما همچنان ایستاده‌ایم.» شعار «مرگ بر آمریکا» و تکبیر سر داد و لحظه‌ای بعد گفت: «شما را دعوت می‌کنم به ادامه خطبه‌های عالمانه ریاست محترم جمهوری...»

شعارهای او، فریادهای تکبیر و الله‌اکبر او در مراسم برائت از مشرکین در جمع حجاج ایرانی و غیرایرانی، همه را خیره می‌کرد و امروز هیچ لحنی را مانـــند لــحن شعـــارهای او نمی‌یابـم.

محمد خامه‌یار / جام‌جم