مدیریت لوازم خانگی با اینترنت

مثل بسیاری از دیگر اصطلاحات مرسوم در دنیای فناوری، این اصطلاح نیز مفاهیم مختلفی را با خود به یدک می‌کشد؛ اما در کل IoT را می‌توان تفسیری از نمای مجازی اشیای مورد استفاده روزمره در ساختار اینترنت دانست.

این ایده از زمانی رواج یافت که استفاده از RFID برای پیگیری مکان جغرافیایی برخی اشیای به‌کار گرفته شد.

در واقع به وسیله IoT به دنیایی وارد می‌شویم که سایر وسایل زندگی به تجهیزاتی هوشمند تبدیل می‌شوند که توسط اینترنت، حتی از راه دور، قابل مدیریت هستند و اطلاعات لازم از کارکرد آنها را می‌توان کسب کرد و تنظیمات مرتبط را انجام داد؛ مانند روشن کردن اجاق گاز و تغییر میزان شعله آن، تغییر دمای یخچال، کنترل دمای منزل و غیره.

با توجه به گسترش روزافزون اینترنت، آدرس‌دهی IPv6 و تولید چیپ‌های بسیار کوچک و ارزان که به‌عنوان حسگر از آنها استفاده می‌شود، شاید فاصله چندان زیادی با استفاده عمومی از IoT وجود نداشته باشد و دیگر تصور آن تنها به عنوان یک رویا نخواهد‌بود.

استفاده از IoT و ورود اینترنت تنها محدود به زندگی و وسایل خانگی نخواهد شد و استفاده صنعتی از آن نیز شروع شده است و تصمیم‌گیرنده‌های فناوری اطلاعات باید برای این عرصه پیش‌نیازهای لازم مانند امنیت سایبری را بیش از پیش فراهم آورند. برای مثال، اکنون نیز بسیاری از سازمان‌ها از سیستم‌های تهویه‌ای (HVAC) استفاده می‌کنند که تحت شبکه و اینترنت قابل مدیریت هستند یا دوربین‌هایی که برای حفظ امنیت نقاط موردنظر، تصاویر را با استفاده از پروتکلIP به سرور مشخص‌شده انتقال می‌دهند و از راه دور قابل مدیریت است.

IoT به چرخه عرضه محصولات نیز گام گذاشته است؛ وسایل الکترونیکی را در نظر بگیرید که برای خدمات پس از فروش، از راه دور توسط اینترنت پشتیبانی می‌شوند. روزانه بر تعداد محصولاتی که دارای این قابلیت هستند افزوده شده و وارد بازار می‌شوند.

شهری را تصور کنید که تمام اجزای آن، از چراغ راهنمایی تا ماشین‌های حمل زباله و پارکومترها به اینترنت متصل و مدیریت می‌شود. بسیاری از روال‌ها در چنین شهری ساده‌تر شده و سریع‌تر انجام می‌شود؛ اما در کنار این مزایا باید ساختار مدیریت آن بدقت شکل بگیرد و پیش‌نیازهای پایه‌ای آن تامین شود.

یکی دیگر از چالش‌های پیش‌روی IoT مدیریت داده‌های تولید شده توسط وسایل خانگی یا تجهیزات صنعتی است. گزینه‌های متعددی برای سیاست‌های ذخیره‌سازی اطلاعات وجود دارد که استفاده از «ابر» یکی از آنهاست.

اما چگونه می‌توان اشیای قابل استفاده برای IoT داشت؟ در این‌ باره راهکارهای فراوانی به‌کار گرفته شده است. برخی تولیدکنندگان با تعبیه کردن یک چیپ، این قابلیت را به کالای تولیدی بخشیده‌اند، برخی نیز با تولید یک سخت‌افزار کوچک، این امکان را برای مصرف‌کننده به‌وجود آورده‌اند که در صورت نیاز این قابلیت را به وسایل خود اضافه کند. شرکت Electric Imp با تولید ابزاری در قالب یک کارت حافظه کوچک به نام lmp این راهکار را عرضه کرده است.

این محصول که با استفاده از ARM و به‌صورت SoC تولید شده است، از ارتباطات بی‌سیم در انواع مختلف پشتیبانی کرده، و دارای سیستم عامل و زبان برنامه‌نویسی خاص خود است. این محصول به وسیله روشی که BlinkUp نامیده می‌شود، به کمک یک تلفن هوشمند تنظیمات موردنیاز شبکه و امنیتی بی‌سیم را دریافت کرده و شیء موردنظر را به اینترنت متصل می‌کند و امکان مدیریت آن را به‌وسیله سرویس‌های ابری Electric lmp فراهم می‌آورد. قیمتی که برای این محصول مفید در نظر گرفته شده کمتر از ده دلار است.

پرستو عباسی