افتخار به ناجوانمردی

بعد از بازیکن دیگری نام می‌برد که هنرش این است که می‌تواند طوری به پای حریفان لگد بزند که داور متوجه نشود!

در این سخن آن ورزشکار تیم ملی دو نکته قابل تأمل است؛ یکی این که چگونه باشگاه‌های فرهنگی ورزشی، که فرهنگ را بر ورزش مقدم داشته‌اند، دستاوردشان در حوزه اخلاق و فرهنگ این است و رفتارهای شرم‌آوری بسیار بدتر از این؟

اما نکته دوم که مهم‌تر است این است که چه شرایطی فراهم شده که یک ورزشکار، که قرار بود بر اساس شعارهای زیبا، بزرگان اخلاق و دین را الگوی خود قرار دهد هم رفتار فریبنده دارد و هم به این رفتار افتخار می‌کند؟

نگاهی به اطرافتان بیندازید تا مصادیق پنالتی گرفتن از رقیبان را در مراودات اجتماعی و رقابت‌های اداری و اقتصادی و سیاسی بیابید و از آن تاسف برانگیزتر، نمودهای فروپاشی اخلاقی را در مباهات بر رفتار ناجوانمردانه و ضدفرهنگی ببینید.

در اطراف مراکز دانشگاهی، دیوارها پر است از اطلاعیه‌هایی با این عبارات: مقاله و پایان‌نامه آماده، پروژه تحقیقاتی، چاپ مقاله در نشریات معتبر با کمترین هزینه و با حذف واسطه‌ها! این یعنی رسمیت یافتن فریبکاری در کسب دانش و مدارک و امتیازات علمی و تبدیل شدن آن به یک فرآیند اقتصادی معمولی!

در ستون‌هایی که در مطبوعات و سایت‌های خبری است، با عناوینی نظیر «خبرهای درگوشی» بسیاری از خبرهایی که منتشر می‌شود، حاصل یک رفتار غیراخلاقی است، یعنی خبرچینی و افشای راز و سوءاستفاده از اعتماد دیگران در مناسبات کاری و دوستانه. گویی کسی متوجه پلیدی این رفتارها نیست در سفر به یکی از کشورهای همسایه، هنگام بازبینی گذرنامه‌ها در پلیس مرزی آن کشور، دیدم که مدیران کاروان‌های مسافران، در میان هر گذرنامه یک اسکناس پنج دلاری گذاشته‌اند، وقتی پرس‌وجو کردم، متوجه شدم که پلیس مرزی آن کشور، بدون رشوه کار نمی‌کند، ولی بخش مضحک قضیه آنجاست که رشوه گرفتن برایش عادی شده و بدون شرمساری و پرده‌پوشی این کار را انجام می‌دهد!