آقای رویانیان شما هم مقصرید

هر چند این نوع اظهارات مدیرعامل پرسپولیس برای مردم و مخاطبان فوتبال آشناست، اما سوال اینجاست که چرا یک مدیر به جای حل و فصل مشکلات تیمش، می‌خواهد با توهم توطئه، توپ را به زمین دیگران انداخته و به نوعی دست به برون‌فکنی بزند.

رویانیان در حالی بعد از صحبت‌های علی کریمی علیه رسانه ملی دست به موضعگیری زده است که به دفعات در برنامه‌های مختلف ورزشی صدا و سیما حاضر شده و از نقش روشنگر رسانه ملی در توسعه فوتبال لب به ستایش گشوده است! اما پنداری صحبت‌های علی کریمی در پایان بازی با کره‌جنوبی که گفته است بیش از آن‌که از مانوئل ژوزه دلـــخور باشد از مدیر عامل باشگاه پرسپولیس ناراحت است که چنین برخورد سوال برانگیزی با او داشته، برای رویانیان سخت گران آمده است.

بویژه آن‌که کریمی تاکید کرده رویانیان خود باید پاسخگوی احساسات هواداران و نتیجه تیم پرسپولیس در لیگ امسال باشد. اما همین میزان انتقاد نیز برای رویانیان غیر قابل تحمل است که چنین دست به موضعگیری زده و با فرافکنی توپ را به زمین رسانه ملی انداخته است.

هر چند امروز کاملا روشن است که اگر علی کریمی با رویانیان در خیلی از جاها همراهی و همدلی می‌کرد، به جای مغضوب شدن ‌ مورد توجه خاص مدیرعامل قرار می‌گرفت، اما رویانیان حداقل باید با خود روراست باشد و چنین با افکار عمومی و احساسات هواداران بازی نکند. ب

ی‌شک اگر علی کریمی بازیکن بد و عنصر حاشیه‌سازی است، یک لحظه نیز چنین بازیکنی را نباید در تیم پرسپولیس نگه دارد، اما اگر او همچنان روی بازیکن تکنیکی و اثرگذار تیمش نظر دارد، نباید چنین با پیشکسوتی که همراه مهدی مهدوی‌کیا از مهره‌های قدیمی و دیرینه پرسپولیس به حساب می‌آید، برخورد کند.

رویانیان البته در حالی دیگران را به رفتارهای متناقض متهم می‌کند که خودش نیز از این موضوع مبرا نیست. مروری بر تمام اظهارات او در ماجراهای مربوط به علی کریمی، بیانگر رفتار دوپهلوی او در برابر بازیکنی است که کرنش نکرده و فرمانبرخوب و مطیعی نیست.

او که طی این مدت کریمی را به خویشتنداری و انتقاد نکردن از مانوئل ژوزه دعوت کرده بود، حالا که می‌بیند کریمی انگشت اتهام را به سوی او دراز کرده است، رسانه ملی را به تولید ستاره‌های کاغذی متهم می‌کند.

این در شرایطی است که اگر فوتبال ما نتیجه گرا و بازیکن‌سالار شده، همه از عواقب تخصص نداشتن و ضعف مدیرانی است که حضور در فوتبال را تنها برای بودن خویش و شهرت آن می‌خواهند. بدون تردید اگر این مسائل در فوتبال ما ایجاد نمی‌شد، قیمت بازیکنان به صورت کاذب و سرسام‌آور بالا نمی‌رفت.

بازیکنانی که به قول محمد دادکان به عنوان یک مدیر فوتبالی و متخصص، قیمت‌شان صد میلیون تومان هم نیست اما چه می‌توان کرد وقتی در رقابت کاذب ایجاد شده و ولخرجی تعدادی از مدیران، میلیاردی به پای بازیکنان فوتبال پول ریخته می‌شود. براستی زمان آن نرسیده که قدری هم به جای نتیجه‌گرایی صرف و خریدن مقبولیت‌های کاذب، برای خود این فوتبال دل بسوزانیم؟!

حجت‌الله اکبرآبادی - دبیر گروه ورزش