از تو حرکت

حالا بعد گذشت قرن‌های متمادی، دانشمندان و محققان، پس از مدت‌ها تلاش و تجربه و تحقیق و سخت گرفتن زندگی بر زن و بچه و هلاک کردن خود، برداشتند اعلام کردند که:«بی‌تحرکی به اندازه سیگار و چاقی خطرناک است.»

باری؛ حرکت داشتن این قدر مهم و مؤثر است. اصلاً چرخ نظام آفرینش براساس حرکت استوار گردیده است؛ وگرنه پنچر می‌شد.

هر ذره‌ای تا به دنیا می‌آید، انگار یک صدای آسمانی در گوش جان او می‌گوید که: نور... صدا... حرکت (یعنی اکشن)!... فقط مرده‌ها تحرک ندارند و دانشمندان در شناسایی مرده از زنده گفته‌اند: مرده آن است که دستش بزنی، جُم نخورد!

آب جوی و رودخانه هم اگردر حرکت نباشد، بتدریج می‌گندد و مرداب می‌شود و جولانگاه پشه. طبیعت که این طوری باشد، شما دیگر حساب کنید که آدمیزاد چطوری می‌باشد.

انسان، جسما و روحا باید در حرکت باشد. روح و روان و اندیشه‌اش اگر در حال شدن و حرکت کردن نباشد، می‌پوسد می‌رود پی‌کارش؛ جسمش نیز اگر فاقد تحرک باشد، انواع بیماری‌ها به سراغش می‌آید که یکیش ممکن است مختصری سکته باشد.

الآن در این مجال و مقال، سخن از ضرورت و سیرورت حرکت و تحرک جسم است. صحبت از نرمش و ورزش است. نگو ای آقا، ورزشش را ما بکنیم، یکی دیگر برود در فوتبال قرارداد میلیاردی‌اش را ببندد؟... خیر، اصلا نباید این جوری فکر کرد. چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید.

ورزش برای سلامتی خودتان مفید است. بابا، زمین گنده با این عظمت برای خودش دو نوع حرکت دارد: وضعی و انتقالی. برای همین است که کارمندان دولت هم گاهی که دچار یک وضعی می‌شوند، انتقالی می‌گیرند.

بسته پیشنهادی: با عنایت به آنچه گفته شد و نظر به اهمیت داشتن تحرک در زندگی، نیاز به کارها و ابتکارهای بیشتری هست که ذیلا نکاتی راهگشا را در همین راستا عرض می‌کنیم:

1ـ همگانی‌تر کردن ورزش: درست است که ورزش یک امر همگانی و عمومی است، اما معلوم نیست که چرا فعلاً همگانی و عمومی نیست؛ یعنی کمتر می‌بینی که همگان ورزش کنند. بیشتر بودجه ورزش هم انگار که بیشتر به یک ورزش خاص تزریق می‌شود که شاید یکی شوتی بزند، شانسی، یکی دیگر هم گل بزند!.... غافل از این که«گل همین پنج روز و شش باشد»؛ ورزش همگانی بهتر می‌باشد.

کاش می‌شد ادارات ما بخشی از وقت صبحگاهی کارمندان خود را به ورزش اختصاص دهند. حالا ارباب رجوع، قضیه‌اش فرق می‌کند. آن قدر از این طبقه به آن طبقه و از این اتاق به آن اتاق می‌رود که به اندازه هفت پشتش نرمش و ورزش می‌کند. باید کارمند جماعت پشت میز را دریابیم.

2ـ تذکر ارشادی: گشت‌های ورزشی در سطح شهر راه بیفتند و به کسانی که سر صبح ورزش نمی‌کنند، تذکر لسانی بدهند. دفعات بعد ببرندشان تربیت بدنی، از آنها تعهد بگیرند که موازین ورزشی و سلامت افزایی را رعایت کنند. یعنی چه که «سلامت»را نمی‌خواهند پاسخ گفت؟....باید به مقوله سلامت، سلام کرد. تذکر ندهی، طرف ممکن است روزها از جایش تکان نخورد. پلیس برای دستگیری یک عده معتاد، وارد محل اختفای آنها شد و با بلندگو گفت: «لطفا بی‌حرکت!...». یکی از معتادان خودسازگفت: «تو هم داداش، دلت خوشه؛ آخه کو حرکت؟...»

3ـ اختلال در تلفن همراه: واقعا این تلفن همراه و اینترنت کذایی و امثال این مظاهر تکنولوژی هم نقش زیادی در تنبلی و بی‌تحرکی افراد بازی می‌کنند. خدا ازشان نگذرد. فلذا حالا که نمی‌شود اصل موبایل و اینترنت را از آنها گرفت و به آن عادت کردند، لااقل می‌شود کاری کرد که بیشتر به دفاتر مشترکین تلفن همراه و مخابرات و شرکت‌های پوشش‌دهنده اینترنت و غیره مراجعه نمایند. بلکه با این قلیل دویدن‌ها کمی به تحرک و جنب و جوش وادار شوند. دوا تلخ است، اما باید تجویزش کرد.

4ـ مبارزه با سیگار و چاقی: جوری دیگر هم می‌شود برخورد کرد. با تشویق مردم به ترک سیگار و رژیم چاقی، ریشه چاقی و سیگار را چنان خشک کنیم که دیگر چیزی به اسم سیگار و چاقی نباشد که بی‌تحرکی را با آن اندازه بگیرند و قیاس کنند. امان از این مقایسه کردن‌ها و چشم و هم‌چشمی‌ها!.... باید طوری سیگار نایاب شود که بر اثر دویدن دنبال آن، افراد چاق، لاغر شوند و این یعنی با یک تیر، سه هدف را زدن!.... نه، شما را به خدا عشق می‌کنید هدفمندی را؟