وقتی ملاحظات کنار می‌رود

اخیرا ژنرال مایکل هایدن رییس سابق سیا طی سخنانی در «مرکز حفظ منافع ملی آمریکا» نظرات قابل توجهی را مطرح کرده است که این یادداشت به دو محور آن می‌پردازد.

نخست این‌که آقای هایدن با اشاره به آشوب‌های سال 88 و به راه افتادن جنبش سبز که البته آن را شکست خورده اعلام می‌کند، اظهار کرده است: «متوقف و کند کردن فعالیت‌های هسته‌ای ایران از طریق تشویق مخالفان در داخل ایران بهترین اقدام خواهد بود».

اظهارات این ژنرال آمریکایی اثبات می‌کند جریان‌های داخلی همسو با آمریکا، مهم‌ترین ابزار برای پیشبرد اهداف دولتمردان آمریکا در مورد ایران هستند و این جریان‌ها را باید، عوامل بی‌جیره و مواجب و شاید هم با جیره و مواجب دشمن به شمار آورد؛ عواملی که در سال 88 به بهانه تقلب، آشوب و هزینه‌های غیرقابل جبرانی به کشور تحمیل کردند.

مجموع حوادث و رویدادهای ماه‌های اخیر روشن می‌کند یک بار دیگر برای این عوامل ماموریتی تعریف شده است؛ ماموریتی هماهنگ با اقدامات برون‌مرزی طراحی شده که تهدیدات و تحریم‌ها از جمله آنهاست.

این ماموریت همچون سال 88 ظاهری دارد و باطنی. ظاهر آن، مسائل مربوط به انتخابات یا بهانه‌های دیگر خواهد بود اما باطنش تحقق منویات دشمنان است.

نکته دیگر در اظهارات رئیس سابق آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)‌ این است که:« منظور آمریکا این نیست که ایران به توانایی هسته‌ای دست پیدا نکند، بلکه هدف آمریکا این است که نظام کنونی در ایران به توانایی هسته‌ای دست پیدا نکند.»

از همان روزهای شروع ماجرای هسته‌ای ایران، روشن بود که این ماجرا فقط سیاسی است و ابعاد حقوقی یا فنی مطرح از سوی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی صرفا بهانه‌ای برای فشار سیاسی بیشتر به ایران است.

اظهارات هایدن به وضوح این مدعا را ثابت می‌کند. هرچند پیش از این اظهارات هم دلایل محکمی برای اثبات این مدعا وجود داشت.

سرمایه‌گذاری تقریبا تمام کشورهای غربی از آمریکا گرفته تا فرانسه و انگلیس و آلمان و کانادا در تاسیسات مختلف هسته‌ای دوران طاغوت مانند رآکتور تحقیقاتی تهران و نیروگاه اتمی بوشهر و نیروگاه دارخوین از جمله این دلایل است.

افزایش فشارهای سیاسی به موازات کاهش مسائل فنی و حقوقی با آژانس، دلیل دیگر برای اثبات این مدعاست؛ اگر دبیرکل و بازرسان آژانس این اظهارات را مد نظر قرار دهند بیشتر متوجه خواهند شد که آژانس چگونه ابزار دست آمریکا و متحدان اروپایی‌اش شده است.

آنچه از مجموع مواضع رییس سابق آژانس امنیت ملی آمریکا (2005 ـ 1999) و رییس سابق سیا (2006 تا 2009) می‌توان فهمید، تعارض ماهوی بین نظام حاکم بر آمریکا با نظام جمهوری اسلامی ایران است؛ تعارضی که در هر مقطعی به شکلی خودنمایی می‌کند و برای پیروزی در این تعارض و رویارویی هیچ راهی جز قوی‌تر شدن و استقامت ورزیدن و اتکا به خداوند وجود ندارد. راهی که ملت بزرگ ایران آن را برگزیده است.

مهدی فضائلی