حماسه 9 دی و کم‌کاری فرهنگی و هنری

«حماسه 9 دی» نه تنها یک رویداد سیاسی و اجتماعی که اتفاق بزرگ ملی است که ظهور و بروزش در تمام زمینه‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری و ... می‌تواند به وحدت و همدلی بیشتر میان آحاد جامعه منجر شود.

تاکنون رویه معمول در موارد مهمی از این دست چنین بوده است که اهالی هنر و فرهنگ با تمام توان وارد میدان می‌شدند و با تمام بضاعت فرهنگی و هنری خویش به خلق آثار ماندگار در این زمینه‌ها می‌پرداختند و شاید انتظار مردم هم از نخبگان فرهنگی و هنریشان چیزی جز این نبوده و نیست. این انتظار نابجایی نیست که اهالی فرهنگ و هنر از زاویه هنر و ادبیات به این حوزه بنگرند و این حماسه بزرگ را با هنر خویش مانا سازند و عصاره آن را به بهترین و زیباترین شکل به مخاطب انتقال دهند.

اما متاسفانه، در این دو سال تنها برخی شاعران متعهد و مردمی از جمله علی‌محمد مودب، کاظم رستمی، مصطفی محدثی و ... از زبان شعر برای نشان دادن وجوه مختلف این حماسه بزرگ سود بردند و اشعاری ناب خلق کردند و این اتفاق در حوزه‌های دیگر یا رخ نداد یا آنقدر کمرنگ بود که چندان به چشم نمی‌آید.

آیا براستی 2 سال زمان برای نوشتن داستان کوتاه، رمان‌های خواندنی یا ساخت فیلم‌های تلویزیونی و نمایش‌های دیدنی یا خلق آثاری ماندگار در حوزه نقاشی، گرافیک و... کافی نبود تا هنرمندان و ادبا بتوانند آثاری بیافرینند که یا مستقیم به این رویداد بزرگ بپردازد یا غیرمستقیم درونمایه همدلی و وحدت میان مردم و بیعت مجدد آنها با مقتدا و راهبرشان را دستمایه کند؟

و در این میان چرا کمتر نهاد و دستگاهی (بجز تعدادی انگشت‌شمار)‌‌ پیشقدم شده‌اند تا با برگزاری مسابقات، نشست‌ها، مراسم و رقابت‌های مختلف فرهنگی و هنری، انگیزه مجددی در میان اهالی فرهنگ و هنر ایجاد کنند و راه را برای خلق آثاری در خور این حماسه بزرگ هموار کنند؟