یک تیر و چند نشان سرمربی تیم ملی

او هر چه کوشید این کار معمول، که در اغلب تیم‌ها و کشورها رایج است در تیم ملی ایران جانیفتاد، با آن که در اوایل انقلاب، طوسی یکی از مربیان تحصیلکرده و دانشگاهی که متخصص تمرینات تاکتیکی بود و دوران کوتاهی سرمربی تیم ملی ایران در جام دیوار بزرگ چین بود، توانست این روش گل زدن را در همین جام به نمایش بگذارد. حتی برانکو ایوانکوویچ دستیار و هموطن آنالیزور چیرو که جانشین او شد، نتوانست راه بلاژویچ را دنبال کند و به‌رغم موفقیت‌های نسبی که در آسیا و رسیدن به جام جهانی داشت، این نوع فرمول گلزنی را در فوتبال ایران به یادگار بگذارد؛ اما این را به یقین می‌دانستیم که وقتی بازیکنان ما در سطح باشگاه‌ها سال‌هاست که در خط حمله با مشکل روبه‌رو هستند و مربیان بومی کمتر در رفع این مشکل عمومی کوشیده یا اگر در آموزش‌هایشان ناموفق مانده‌اند، طبیعی است که مربیان ملی نتوانند در سطح ملی و در زمانی کوتاه گره‌گشای این مشکل باشند.

کارلوس کرش، مربی پرتغالی تیم ملی که علاوه بر توفیقات آسیایی، از او انتظار می‌رود تیم ایران را به جام جهانی برزیل (2014) برساند، به خوبی نقطه‌ضعف‌ها را در تیم ملی یافته است و در فرصت کوتاهی برای تغییر و تحول در شکل و کیفیت بازی شاگردانش می‌‌کوشد. او نخستین کاری که با نظر و بینش خود از مشاهده بازی‌های باشگاهی در لیگ برتر انجام داد، دعوت از بازیکنان جوان به اردوی تیم ملی بود که به طور مسلم به سود فوتبال ایران خواهد بود. مثال بارز این ادعا، بازیکنانی بودند که در بازی دوستانه با فلسطین در غیبت مهره‌هایی کلیدی چون رحمتی، حیدری، حسینی و عقیلی به میدان رفتند و در قالب دو تیم چه نتیجه خوبی گرفتند. ماهینی، مسلمان، کاظمیان، حقیقی و گردان، حتی اگر در بازی‌های رسمی روی نیمکت بنشینند، قوت قلبی برای کرش خواهند بود تا هر لحظه لازم باشد جانشین بازیکنانی شوند که ممکن است در اجرای دستورهای سرمربی، کاهلی نشان دهند یا آسیب دیده و از عهده وظایف خویش برنیایند.

علاوه بر تغییرات آزمایشی در ترکیب تیمی که مقابل فلسطین قرار گرفت و معلوم شد چرا فلسطین پیش از رویارویی با بحرین حریف دستگرمی تیم ملی انتخاب شد؛ کارلوس کرش با قرار دادن ماهینی، مازیار زارع و پژمان منتظری در کنار یکدیگر نشان داد که از نقطه ضعف خط دفاع تیم ملی غافل نیست و دنبال راه چاره می‌گردد تا شاید انگیزه‌ای برای مردان ثابت پیدا کند و رقابتی سالم برای آنها فراهم سازد.گماردن علی کریمی در یک پست ثابت هم چندان مطابق میل کرش نیست. آمادگی خوب او، تکنیک بالا و مهم تر ‌از همه تعصب او در جریان بازی و حس همکاری و ایجاد فرصت گلزنی برای دیگران، کرش را ترغیب کرده است تا کریمی به عنوان یار آزاد نقشی امدادرسان در همه پست‌ها را به‌عهده بگیرد و با این کارت سفید، اجازه ندهد نقشه مهار او و استراتژی حریف به اجرا درآیدو آنچه بالاتر از همه این تدابیر، در مقابل فلسطین مشهود بود نظم و انضباط تیمی بود که ممکن بود در این برتری، میل به بازی انفرادی و شوق تکروی در بازیکنان را بیدار کند و احتمالا با پیروزی با گل‌های بسیار، این عیب بزرگ از چشم همه پنهان بماند.به نظر ما و بسیاری از کارشناسان شیرین‌تر از وضعیت کلی که به ثمر رسید و از دقیقه اول تا پایان بازی احساس گلزنی قابل لمس و مشاهده بود، چگونگی حملاتی بود که پی ریخته می‌شد و صمیمیت و همکاری و گذشتی بود که تا دهانه دروازه تعقیب می‌شد. زیبایی بازی با این روح فداکاری و صمیمیت می‌تواند هدیه‌ای به تیم ملی و فوتبال ما باشد.

حالا می‌شود اطمینان پیدا کرد اگر تیم ملی به این فهم و درک متقابل با کرش برسد، پیروزی و گلزنی، میوه این بازی منسجم و زیباست و تماشاگران در یک ورزشگاه لبریز، همچنان یار سیزدهم تیم ملی خواهد بود.