بی.‌آر.تی با اعمال شاقه

درهایی که از شدت فشار جمعیت بسته نمی‌شدند، دست و پاهایی که به دلیل ماندن لای در اتوبوس آسیب می‌دیدند، مسافرانی که به هر سختی خود را از درهای اتوبوس آویزان می‌کردند تا شاید در میانه راه بتدریج بتوانند خود را بالاتر بکشند و وجود گرمای طاقت‌فرسا از مصائبی بود که مسافران اتوبوس چاره‌ای جز تحمل آن نداشتند، اما با آمدن اتوبوس‌های بی.آر.تی، مردم امیدوار شدند شاید شرایط مطلوب‌تری در انتظار مسافران اتوبوس واحد باشد.

اوایل کار، اتوبوس‌های تندروی بی.آر تی هرچند به دلیل ظرفیت بالایی که در جابه جایی تعداد بیشتری از مسافران داشتند و کولرهایشان در تابستان و بخاری‌هایشان در زمستان روشن می‌شد با استقبال عمومی مواجه شدند، اما حالا که مدتی از فعالیت اتوبوس‌های بی. آر. تی می‌گذرد، شهروندان بوضوح حس می‌کنند که کیفیت خدمات‌دهی این اتوبوس‌ها دیگر مثل سابق نیست.

حالا دیگر نه تنها اتوبوس‌های فاقد کولر با صندلی‌های رنگ و رو رفته در کنار اتوبوس‌های قرمز دوکابین به فعالیت در خطوط بی.‌آر.تی مشغولند، بلکه رانندگان این اتوبوس‌ها نیز با وجود گرمای سرسام‌آور تابستان و هوای خفه داخل اتوبوس و انبوه مسافرانی که از کمبود جا به‌هم فشرده شده‌اند به بهانه گران شدن سوخت، کولرهای خود را روشن نمی‌کنند تا مسافرانشان را عرق‌ریزان به مقصد برسانند.

رانندگی‌های مشکل‌دار و پرخطر، ویراژ دادن‌های پی‌درپی، سرعت سرسام‌آور و ترمزهای ناگهانی برخی رانندگان این اتوبوس‌ها نیز امنیت جانی مسافران را به طور جدی به خطر می‌اندازد، علاوه بر آن، ادبیات برخی رانندگان این اتوبوس‌ها و برخوردهای غیرمحترمانه آنها با مسافران است که گهگاه متاسفانه حالت توهین به خود می‌گیرد؛ همه اینها از صحنه‌های ناخوشایندی است که شهروندان اتوبوس‌سوار ما با مشاهده آنها بسیار آزار می‌بینند.

به نظر می‌رسد در کنار تلاشی که برای توسعه حمل و نقل عمومی انجام می‌شود، تایید صلاحیت اخلاقی و رفتاری رانندگان وسایل حمل و نقل عمومی از جمله اتوبوس و تاکسی، آموزش نحوه رفتار رانندگان با مسافران و احترام به حقوق آنها و از همه مهم‌تر وجود ناظرانی که در طول مسیر بر رفتار رانندگان نظارت کنند، موضوع مهمی است که مسوولان حمل و نقل و ترافیک شهرمان تا حدی از آن غافل شده‌اند.