تهرانی‌ها بیشتر بخوانند

نمی‌دانم علت این بی‌تحرکی بیش از حد، دود و دم این شهر است، یا ترافیک و استرس حاکم بر روابط مردمش که حال و حوصله سر زدن به طبیعت را از آنها گرفته است.

نمی‌دانم چرا جوان‌ترها هم همان‌قدر خانه‌نشین شده‌اند که در سالیان دورتر، صفت پیرمردان و پیرزنان فرتوت بود و بس.

آنچه در این سخن کوتاه می‌خواهم با شما شهرنشینان و بیشتر از همه با تهرانی‌ها بگویم، این‌که بد نیست یک روز تعطیل یا غیرتعطیل ـ هر روز که حس و حالش را داشتید ـ سری به اطراف همین شهرتان بزنید؛ نمی‌خواهد خیلی دور بروید، همان دور و بر که بگردید خیلی جاهای دیدنی هست که می‌توانید (اگر ماشین داشته باشید که به یقین می‌توانید) یک صبح تا ظهر را متفاوت با زندگی روزمره و همیشگی، به کسب تجربه‌ای جدید بپردازید.

هر جای تهران که زندگی می‌کنید؛ یک صبح زود که با اهل و عیال از خانه بیرون بزنید، اگر خود را به اتوبان همت و از آنجا به اتوبان شهید صیاد شیرازی یا امام علی(ع) برسانید، ظرف کمتر از نیم ساعت می‌توانید در چهارراه مینی‌سیتی و اتوبان ارتش باشید. از آنجا تا جاده لشگرک هم راهی نیست.

حالا با نیم ساعت رانندگی در جاده‌ای که پیچ‌هایش شما را به یاد جاده چالوس می‌اندازد و منظره مشرف به لواسانش خاطره‌ای از هراز را در ذهن تداعی می‌کند، به سه راه لواسان می‌رسید که جاده سمت راست تو را به لواسان و افجه می‌برد و آن راه دیگر به اوشان می‌رسد. فرمان را که به سوی اوشان بچرخانی، حداکثر یک ربع بعد به میدانی می‌رسی که یک راهش به ‌میگون و شمشک می‌رود و مسیر دیگر به زایگان و گرمابدر.

از آن میدان تا گرمابدر هم 20 دقیقه‌ای بیشتر راه نیست.

اگر میان راه بایستید و صبحانه‌ای را که از خانه آورده‌اید نوش جان کنید، متوجه خواهید شد که خنکای هوا لباسی گرم‌تر را می‌طلبد.

هر چه به گرمابدر هم نزدیک تر شوید، بر لطافت هوا و باغ‌های پر درخت افزوده می‌شود تا به دره‌ای می‌رسید که فقط باید بروید و ببینید و در هوایش نفس بکشید؛ تا هوای تازه‌ای به ریه‌های‌تان برسد و هوس کنید هر روز تعطیل را در آنجا بگذرانید.

از کناره جاده‌ای که آسفالت چندان خوبی ندارد، راه‌هایی هم برای رسیدن به رودی هست که این روزها پر آب است و خروشان می‌رود تا به جاجرود برسد. شستن دست و رویی در آن آب سرد و روان، لطف خنکای هوا را دوچندان می‌کند.