گنجی نامرئی به نام دی‌اکسیدکربن

با توجه به این نکته این پرسش مطرح می‌شود که آیا زمان آن فرا نرسیده است تا نگاه متفاوتی نسبت به دی اکسیدکربن داشته باشیم؟

این گاز همواره با القابی چون مخرب و نگران‌کننده در جوامع علمی، نشریات و نشست‌های تحقیقاتی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. اما همزمان با پیشرفت علوم جدید جنبه‌های تازه‌ای از آن بر دانشمندان فاش می‌شود. کافی است تنها سری به هلند بزنید.

این کشور اروپایی که از دل آب سردرآورده به عنوان سرزمین گل و بخصوص رز و لاله‌های هلندی در دنیا شناخته شده است. اما نکته جالب توجه این که همپای پیشرفت علوم در سال‌های اخیر، تکنیک‌های پرورش این گل‌ها آن هم در مقیاس‌های کلان نیز دستخوش تحولات زیادی شده است.

این روزها در گوشه و کنار این کشور پرورش‌دهندگان گل‌های رز، لاله، ارکیده و... از گلخانه‌های فوق مدرنی استفاده می‌کنند که در آن ده‌ها ردیف از این گل‌ها از هوای مملو از دی اکسید کربن استفاده می‌کنند. اما چرا از این تکنیک استفاده می‌شود؟

تحقیقات زیادی در این زمینه انجام شده که نشان می‌دهد در چنین محیطی رشد گل‌ها تا 30 درصد سریع‌تر از حالت عادی انجام می‌شود و نکته مهم این‌که نه تنها کیفیت گل‌های پرورش یافته، افت نمی‌کند بلکه بهبود نیز می‌یابد. دقت بیشتر در این موضوع نشان می‌دهد بسیاری از شرکت‌ها و کارخانجات پرورش‌دهنده گل در هلند ـ که این صنعت را در مقیاس کلان و تجاری انجام می‌دهند ـ با استفاده از دستگاه‌ها و تجهیزات مختلف هوای داخل گلخانه‌های خود را مملو از دی اکسید کربن می‌کنند. اما به نظر می‌رسد راه‌های دیگری نیز برای تغذیه گل‌های در حال پرورش با دی اکسید کربن وجود دارد. در پالایشگاه‌های نفت و گاز همواره مقادیر قابل توجهی از این گاز تولید و راهی اتمسفر می‌شود که می‌توان با راه‌اندازی سیستم مناسب انتقال گاز، آن را در اختیار چنین کارخانجاتی قرار داد. در این صورت است که دی اکسید کربن حتی به عنوان یک گاز ارزشمند یا گنجی نامرئی در نظر گرفته می‌شود.

فیل مک کنا

 مقاله‌نویس نشریه New Scientist

مترجم: سعید حسینی