اجساد در انتظار شناسایی

با انتقال تعدادی از مجروحان حادثه به بیمارستان های تهران ، روز گذشته خبرنگار ما در بیمارستان طالقانی با چند نفر از این مجروحان به گفتگو پرداخت . محمد نارویی در خصوص حادثه گفت : از روز قبل یعنی شب حادثه ، وقتی سرم را به زمین گذاشتم ، صدا می آمد. وقتی خوابیدم ، صبح به یکباره چون گهواره کودکان زمین شروع به لرزیدن کرد و بعد صدای فریاد اعضای خانواده ام را شنیدم و چند ساعت بعد، یکی از امدادرسانان مرا که در یک قدمی مرگ بودم ، از کنار ستون بیرون آورد. وی گفت : ما در خانه مان 12نفر بودیم و من اکنون از سرنوشت هیچکدام از بستگان خود خبر ندارم . محمدمهدی در حالی که بشدت آسیب دیده است ، 7سال دارد. او چیزی از حادثه به یاد ندارد. فردی که خود را دایی او معرفی می کند به آرامی می گوید: پدر، مادر و 2خواهر و برادر او کشته شده اند. فاطمه سعیدی در حالی که می گرید، مدام سراغ فرزندانش را می گیرد. او با همان گویش محلی بم التماس می کند تا شاید کسی از بستگان او خبری بیاورد؛ اما هیچیک از اعضای خانواده او زنده باقی نمانده است . محمدحسین نارویی نیز در خصوص حادثه می گوید: همه در خواب بودند، به یکباره قیامت برپا شد و شهر فروریخت ، همه مردند و آنگاه می گرید.