ایران آخرین پناهگاه یوز در آسیا

یوزپلنگ ایرانی،‌ همچون بسیاری از گونه‌های جانوری و گیاهی کشورمان که در مجموع تنوع زیستی ایران را شکل می‌دهند، بخشی از گنجینه ژنتیکی ایران محسوب می‌شود که فقدان آن می‌تواند همچون فقدان شیر و ببر ایران، ‌به بی‌تفاوتی ما در قبال انهدام بسیاری از زیستگاه‌ها و نابودی تنوع زیستی منجر شود. بنابراین نباید از کنار تهدیداتی که پیش روی این جانور قرار گرفته، بی‌تفاوت گذشت. شاید اگر دیر بجنبیم، یوزپلنگ آسیایی همچون شیر و ببر ایران برای همیشه منقرض شود و آن روز حسرت خوردن دیگر فایده‌ای ندارد. به همین دلیل است که اکنون سازمان ملل متحد به کمک ایران آمده و با حمایت از پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی که از سال 1380 رسما آغاز به کار کرده سعی دارد تا همین اندک جمعیت باقیمانده یوزپلنگ‌ها را از خطر انقراض نجات دهد. شکار بی‌رویه طعمه‌های یوز،‌ چرای بی‌رویه دام و حضور سگ‌های گله،‌ تکه تکه شدن زیستگاه‌ها با احداث جاده از مهم‌ترین تهدیداتی است که در حال حاضر این گونه در خطر انقراض با آن دست و پنجه نرم می‌کند. بنابراین بهترین کمکی که می‌توان به حفظ بقای یوزپلنگ در ایران کرد این است که زیستگاه‌های این گونه جانوری را از وجود دام غیر مجاز و سگ‌های گله تا مدتی محفوظ نگاه داشت و به منظور حفظ یکپارچگی همین اندک زیستگاه‌های باقیمانده از احداث جاده‌های غیرضروری و بدون رعایت ملاحظات زیست محیطی تا چند سال آینده صرف نظر کرد. چرا که از سال 1380 تاکنون 20 یوزپلنگ در کشور کشته شده که 7 مورد آنها در جاده‌ها و در اثر برخورد با خودروهای عبوری تلف شدند.