شبکه مستند و پاسخ به یک نیاز قدیمی

در کشور ما به دلایل بسیاری از مدت‌ها پیش لزوم راه‌اندازی یک شبکه مستند احساس می‌شد. ما یکی از کشورهایی هستیم که بیشترین حجم فیلم مستند در ژانرهای مختلف در آن تولید می‌شود، استفاده از این پتانسیل بزرگ و هرگز استفاده نشده و نیز ارتقای سطح علاقه‌مندی مخاطب عام به انواع و اقسام مستند نیز باعث شد تا مسوولان موضوع راه‌اندازی شبکه مستقل مستند را جدی بگیرند. این اتفاق سرانجام سال پیش افتاد و یک شبکه مستند با پخش حداقل 18 ساعت برنامه مختلف روی آنتن رفت اگرچه این شبکه فعلا با قید آزمایشی پخش می‌شود و تنها از طریق گیرنده‌های دیجیتال که بتازگی از سوی صداوسیما ارائه می‌شود، قابل دریافت است اما همین که به نیاز قدیمی بخش انبوهی از مخاطبان پاسخ گفته شده است، خود جای تقدیر و تشکر دارد.

در حال حاضر این شبکه، مستندهای گوناگونی را در حوزه‌های مختلف پخش می‌کند که علاقه‌مندان و مخاطبان خاص خود را دارد. از مستندهای حیات‌وحش گرفته تا مستندهای اجتماعی، علمی و فرهنگی. که در آن، سهم مستندسازان ایرانی نسبتا کمرنگ است؛ اما بدیهی است که طراحان و بانیان این شبکه دیر یا زود، فرمان را بیش از پیش به سمت مستندسازان مستعد داخلی که آثار درخوری هم تولید کرده‌اند، خواهند گرداند. به هر حال، فعلا این شبکه روزهای آزمایشی خود را می‌گذراند و فرصت قضاوت درباره چیستی آثار پخش شده از این شبکه بسیار است.

با وجود این، نمی‌توان منکر خوشحالی مستندسازان پیشکسوت و جوان ایرانی از موقعیتی شد که افتتاح این شبکه، برای عرضه آثار آنان به وجود آورده است. یعنی همان تکیه‌گاهی که مستندساز ایرانی در طول همه این سال‌ها خلأ آن را با تمام وجود حس کرده و حالا امیدوار است این خلأ با تولد این شبکه پر شود. نشانه‌ها حاکی است تلویزیون ملجأ و پناهگاه انبوهی از مستندسازان کشور خواهد شد که می‌خواهند آثار ارزنده‌ای برای مخاطب ایرانی عرضه کنند.

مهدی غلامحیدری / گروه رادیو و تلویزیون