شکر نعمت

پاییز امسال خیلی سرد نبود،هوای معتدلی داشت و باران و برفش هم معتدل بارید، نه خیلی کم که همه نگران خشکسالی شوند و نه آنقدر زیاد که سیل‌های آنچنانی راه بیندازد و مردم را آواره کند.

با این حال کسی فکر نمی‌کرد که زمستان امسال هم رنگ و بوی بهاری پیدا کند،اما انگار این اتفاق دارد می‌افتد و پیش بینی هواشناسان هم در روز‌های اخیر نشان می‌دهد که این وضعیت جوی همین طور ادامه خواهد داشت.

ما که نمی‌دانیم این وضعیت خوب است یا نه، اما می‌دانیم که زمستان با برف می‌چسبد و سپیدی که سطح سیاه آسفالت‌ها را می‌پوشاند تا حسابی ما را خوشحال کند.نمی دانم چرا خیلی‌ها مثل من همراه با باریدن برف خوشحال می‌شوند و کلی کیف می‌کنند وقتی زمین سپیدپوش را می‌بینند و با ترس و لرز روی آن قدم می‌زنند.

اصلا برف که می‌بارد، زندگی رنگ و بوی دیگری پیدا می‌کند.آدم بدون این که بداند چرا خوشحال می‌شود؟ و دلش می‌خواهد همین طور بخندد؟

زمستان امسال تا اینجای کار که خیلی ما را خوشحال نکرده، اما همچنان امیدواریم که دل ابرها به رحم بیاید و با سپیدی برف‌ها بر فراز شهرهایمان بیایند و حسابی خانه‌ها و درخت‌ها و خیابان‌ها را سپید کنند تا ما هم یک‌دلی از عزا در بیاوریم، مثل ایام کودکی یک برف بازی حسابی بکنیم.

هرچند باریدن برف به مذاق آدم‌های سرمایی معمولا خوش نمی‌آید و آنهایی که از زمین خوردن و سرما خوردگی می‌ترسند خیلی خوششان نمی‌آید روز‌های برفی از خانه بیرون بیایند، اما چه می‌شود کرد، کاش به جای باران یک روز کامل برف ببارد و بعد آفتاب شود و دوباره همین بازی ادامه پیدا کند تا این زمستان زیبای سال 88 زیباتر شود.

بهاری بودن زمستان هم البته چیز بدی نیست،اصلا به ما چه ربطی دارد همین که نفس می‌کشیم به قول سعدی باید شکر خدا را بگوییم؛ چرا که در هر نفسی دونعمت موجود است و بر هر نعمتی شکر واجب.