عاشورا؛‌هویت فرهنگی ما

حتما نباید آدم خاصی باشید تا شور حسین در وجودتان فوران کند، کافی است مثل امام حسین طرفدار حق باشید. آن وقت است که می‌بینید پیشوا و مقتدایی بهتر از حسین (ع) نمی‌توانید پیدا کنید. کسی که خود را فدا کرد تا دین جدش رسول اکرم(ص( )اسلام) زنده بماند. شاید به خاطر همین است که نامش هنوز که هنوز است از فراسوی تاریخ به گوش می‌رسد و داغش همچنان تازه است؛ چرا که ما با ادای احترام و سوگواری برای امام حسین، به نوعی دین خود را به اسلام ادا می‌کنیم.

جدای از اینها محرم و عاشورا حالا دیگر بخشی از هویت و فرهنگ ایرانی ماست. اصلا شیعه بودن ما با آن تعریف می‌شود و به خاطر همین است که این قدر برایمان مهم است. یادش به خیر زنده‌یاد هاشم فیاض، تعزیه‌خوان عاشق حسین که یادگار دوره تکیه دولت بود، می‌گفت امام حسین(ع) داماد ما ایرانی‌هاست، باید همه عاشقش باشیم! جالب است که این عشق به حسین سینه به سینه و نسل به نسل چرخیده و منتقل شده است، بدون آن که کسی اجبار یا عمدی در انتقال آن داشته باشد. در طول تاریخ شیعه ما ایرانی‌ها هیچوقت هیچکس را مجبور به دوست داشتن حسین(ع) و سایر امامان نکرده‌ایم، چون همه با مهر حسین(ع) و ائمه به دنیا می‌آییم و با عشق سر به خاک می‌گذاریم. مظلومیت حسین(ع)، بغضی است که در گلوی همه ما نشسته است. حق‌طلبی‌اش آرمانی است که در نهانگاه روح ما جا خوش کرده و سلوک و رفتارش الگویی است که ما را شیفته می‌کند و این همه چیزی نیست جز عشق و علاقه ایرانیان به شخصیت سربلند تاریخ؛ به شهید همیشه زنده‌ای که جاودانه است.

محرم دوباره از راه رسیده است. با همه خاطراتش. با بوی گلاب و نذری. با ضرباهنگ سینه زدن‌ها و زنجیرها و با تصویر چشمان اشکباری که هر کدام انتظار گوشه‌چشمی از امام حسین(ع) و خانواده‌اش را دارند. محرم برای همه ما نوستالژیک است. بخشی از خاطرات ما با آن معنا می‌شود و شکل می‌گیرد و شاید به خاطر همین است که این قدر زنده در حافظه جمعی ما وجود دارد، اما با این همه هیچوقت این واقعه، این حماسه را فراموش نکرده است. داغی که همچنان تازه است، صدای «هل من ناصر ینصرنی» که هنوز شنیده می‌شود و ملتی که به این ندا با همه وجود پاسخ می‌گوید.