ماه اشک

استاد مطهری و دکتر علی شریعتی هر دو در این ویژگی باهم همداستانند که گریه محرم نمی‌بایست گریه تاسف‌گونه و تخدیری و انفعالی باشد، و چگونه می‌تواند چنین باشد؛ وقتی شهادت برای این بزرگواران از عسل شیرین‌تر بوده و ایستادگی در برابر ظلم با همه رنج‌ها و مصائبش، تکلیفی الهی و مسوولیتی لازم‌الاجرا. و مگر نه این که خواست محبوب، خواست محب است و در نتیجه، اجرای خواست محبوب نه از سر اکراه و اجبار که از سر عشق و قبول کامل است که صورت می‌پذیرد!

شهید مطهری با بیانی فریادگونه بر آنهایی که با گریه تاسف‌گونه بر سیدالشهدا(ع)‌ و خاندانش به خیال خود می‌خواهند به حضرت زهرا(س)‌ به اصطلاح تسلی بدهند، می‌تازد و این را از جمله تحریفات عاشورا برمی‌شمرد؛ تحریفاتی که به گفته او، ستمی بیش از ستم بنی‌امیه بر قیام سیدالشهدا(ع)‌ است.

امام حسین (ع)‌ به پا خواست برای امر به معروف و نهی از منکر و طلب اصلاح در امت جدش رسول الله(ص)‌. برای برچیدن بساط ظلم و ستم و تحریف و تبدیل که مصداق زمانه‌اش خاندان ملعون بنی‌‌امیه بودند.

نه چون مظلوم بود و در تنگنایی گرفتار آمده بود. امام حسین(ع)‌ برای مقابله با جور زمانه، از خود و نزدیکانش آغاز کرد و شهادت او و آن 72 پرستوی بی‌تاب، عین فتح و پیروزی بود؛ نه شکستی که نیازمند دلسوزی و آه و حسرت ما باشد.

بله، ما می‌گرییم و باید بگرییم و گریه ما هم از حسرت است اما نه از حسرت قربانی شدن امام، بلکه از حسرت مصائبی که تعصب و جهل بر حق و عدل روا می‌دارد و در نتیجه از حسرت نبودن در رکاب امام(ع)‌، مصداق اَتَمّ و اکمل حقیقت و عدالت؛ چنانچه امام زمان(عج)‌ نیز در سوگنامه خود بر نیای پاکش حسین(ع)‌ که آن را با نام «زیارت ناحیه مقدسه» می‌شناسیم، می‌فرماید: «سلام بر تو... سلام آن که قلبش از مصیبت تو جریحه‌دار، و اشکش هنگام یاد تو جاری است... سلام کسی که اگر در کربلا با تو بود، در برابر شمشیرها با جانش از تو محافظت می‌نمود و آخرین نفس‌های خویش را در راه حفظ تو فدا می‌کرد و در رکاب تو می‌جنگید و تو را علیه دشمنانت یاری می‌نمود، و روح و جسم و مال و فرزند خویش را نثار تو می‌کرد... جان او فدای جان تو و خاندان او فدای اهل بیت گرامی تو باد.»

آزاد جعفری