از دروغگویی کودکان عصبانی نشوید

انکار رفتارهایشان یکی از ساده‌ترین راه‌هایی است که به نظرشان می‌رسد و دروغ از همین جا نشات می‌گیرد.

وقتی فرزند شما چیزی را اشتباها و سهوا می‌شکند طبیعی است که کل ماجرا را انکار می‌کند. بدین ترتیب احساس می‌کند واکنشی که از شما می‌گیرد بهتر از این است که بگوید وسیله مذکور را او شکسته است.

چنانچه واقعا می‌خواهید فرزندتان کارهای اشتباهش را به گردن بگیرد باید او را در این راه کمک کنید نه این‌که به سرزنش او بپردازید.

در غیر این صورت او هرگز نخواهد گفت که کار او بوده و برای این‌که از زیر بار سرزنش شما خارج شود دست به انکار و دروغ می‌زند.

بسیاری از فرزندان ما در دوران کودکی خیال و واقعیت را باهم اشتباه می‌گیرند و مرز خاصی برای تمایز آنها از یکدیگر ندارند.

در بسیاری موارد آرزوها و خیالاتشان را در قالب تعریف کردن وقایع حقیقی بیان می‌کنند. به همین دلیل نیز هست که داستان‌های تخیلی و غیر واقعی را زودتر و راحت تر قبول می‌کنند.

اگر برای کودکتان داستانی خیالی می‌خوانید کاری کنید که از آن لذت ببرد. اما به او بفهمانید که چیزهای خیالی ساخته و پرداخته ذهن است و اشکالی ندارد، اما بیان آنها در قالب واقعیت دروغ نام دارد و از نظر اخلاقی به هیچ وجه قابل قبول نیست. گاهی اوقات کودک می‌بیند و می‌شنود که بزرگترها برای اعلام موافقت با دیگران صحبت‌های آنها را مورد تایید قرار می‌دهند و برای این‌که با فردی همراهی کنند در صحبت‌هایشان می‌گویند که ما هم همینطور مانند شما هستیم و رفتار می‌کنیم.در صورتی که این طور نیست. کودک که قوه تمیز قوی‌ای ندارد تصور می‌کند برای خوش آمدن اطرافیان باید چیزهایی را بگوید که واقعیت هم ندارد. مسوولیت والدین و بزرگترهاست که به او بفهمانند ما مجبور نیستیم برای موافقت گرفتن از دیگران اخلاقیات و واقعیت‌ها را زیر پا بگذاریم. نشان دهید که خوب بودن و درست رفتار کردن اولویت اول است حتی اگر برخی افراد با ما موافق نباشند.

منبع:org.parenting