مرگ‌ رنگ‌

نامی پتگر نقاش‌ 64 ساله معاصر در سال 1324 در تهران متولد شد و زودتر از آنچه انتظارش می‌رفت به واسطه فعالیت پدرش علی‌اصغر پتگر و عمویش جعفر پتگر وارد دنیای نقاشی شد؛ تا آنجا که توانست در 20 سالگی آموزشگاهی مستقل در تهران تاسیس کند. جلیل ضیاپور یکی از اعضای انجمن خروس جنگی هم از آشنایان نزدیک او بود. با چنین خانواده‌ای تصور این‌که زندگی هنرمندانه‌ای پیشه نکنی سخت است. او که از ابتدا تحت تاثیر پدر و عمویش شیوه واقع‌گرایانه و نقاشی کمال‌الملکی را برای نقاشی انتخاب کرده بود و آثارش بیشتر شامل منظره‌هایی از طبیعت ایران می‌شد بعد از انقلاب به سمت تجرد رفت و با انتخاب فیگور و حال و هوایی تغزلی در کارهایش آثار متفاوتی خلق کرد. سفرهای او به نقاط مختلف ایران برای نقاشی بیشتر از این‌که موضوعی را برای نقاشی در آثار او به وجود بیاورند در دوره جدید کاری پتگر تبدیل به رنگ‌های خالصی شدند که یادآور رنگ‌های به کار رفته در هنرهای بومی ایران بود. پتگر تا آخر عمر این شیوه تغزلی و فیگوراتیو را در کارهایش ادامه داد و آثاری را خلق کرد که با وجود استفاده از آموخته‌های نقاشی غرب در این شیوه (طی سفرهایی که به شهرهای مختلف اروپا داشت) هیچ ‌گاه به شباهت آثارش به این نقاشان متهم نشد. به‌یاد‌ماندنی‌ترین حضور نامی پتگر برای نسل جوان ایرانی حضور او و آثارش در کنار آثار دیگر اعضای این خانواده در نمایشگاه «رئالیسم و هایپر رئالیسم» بود که در آذر‌سال 84 در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد. در آن نمایشگاه تاریخ 80 ساله نقاشی واقعگرایانه ایرانی از آثار صنیع‌الملک و کمال‌الملک گرفته تا هنرمندان جوان آن سال‌ها که این روزها خودشان از چهره‌های فعال و شناخته شده نقاشی هستند در کنار هم قرار گرفته بودند. نامی پتگر در کنار دو بردار دیگر خود نیما و مانی پتگر که یکی از آنها نقاش است و دیگری سینماگر از نسل دوم خانواده هنرمند پتگر محسوب می‌شود. نسلی که بعد از این با شاگردان زیادی که تربیت کرده است همچنان ادامه خواهد داشت.

کیانوش نوری