حکایت لامپ‌های اضافه ما

گفتند:‌در صورتی که مناطق در برق صرفه‌جویی کنند، برقشان قطع نمی‌شود. این حرف مرا به یاد یک آلمانی انداخت که حالا برایتان تعریف می‌کنم.

یک روز تصمیم گرفتم از هانوور  بروم فرانکفورت. به دوست چندین ساله‌ام در آلمان زنگ زدم که برای یک شب می‌خواهم بیام خدمت شما.

به خانه‌اش که رسیدم، خوشحال شد. گفت: چای یا قهوه‌ گفتم، چای. تعارف شام نکرد. گفتم. چون از راه دور آمده‌ام، اجازه بدهید از حمام استفاده کنم؟ بدون معذرت‌خواهی گفت: ‌نه. با تعجب پرسیدم. فلانی شوخی می‌کنید. گفت: حقوق من مشخص است، باید هزینه من هم مشخص باشد. اینجا آب جیره‌بندی نیست ولی باید مطابق درآمدم خرج آب بکنم. اگر بیش از حد خودم آب مصرف کنم، در آن صورت باید پول بیشتری بدهم که با درآمدم مطابقت نمی‌کند.

شما بخواهید از آب مصرف کنید، دوست دیگری هم بخواهد از آب مصرف کند، چه کسی پاسخگوی هزینه آن است.

دوست آلمانی‌ام گفت: اینجا اگر شما خواستید، مسواک بزنید، زمانی که مسواک می‌زنید باید شیر آب بسته شود.

نباید بدون جهت آب هدر رود. اگر خواستید یک لیوان تمیز کنید دلیلی ندارد برای شستشوی آن، یک لیوان آب مصرف کنید. قاعده دارد. با معذرت‌خواهی و این که باید رعایت دوستی بکنید، گفت: شما اینجا آمده‌اید که مرا ملاقات کنید، نه این که هزینه ماهانه من را که از قبل معلوم شده بالا ببرید.

البته دلخور نشدم. رفتم خانه یک دوست ایرانی‌ام. خیلی خوشحال شد. اون هم گفت: چای یا قهوه میل دارید؟ گفتم:‌چای. چای خوردم. گفتم: اجازه می‌دهید یک دوش بگیرم. ابتدا گفت: حوله حمام دارید؟ گفتم نه. گفت: اگر هم داشتی ازت معذرت می‌خواستم چون تعادل حقوق ماهانه من به هم می‌خورد. آب، برق و تلفن هزینه دارد. باید در تمام اینها صرفه‌جویی کنیم، در غیر این صورت تعادل زندگی به هم می‌خورد. البته با عذرخواهی و آوردن دلیل. گفت: ‌دلخور نشوید، اینجا نه برق قطع می‌شود نه آب جیره‌بندی می‌گردد، چون مردم عادت کرده‌اند که در تمام زمینه‌ها صرفه‌جویی کنند تا دچار کمبود برق نشوند.

با این حال دیدم برخی از تهرانی‌ها درست عمل می‌کنند که همین باعث می‌شود در منطقه آنها خاموشی وجود نداشته باشد. لامپ اضافی را بدون جهت روشن نگه نمی‌دارند؛ در نتیجه قطع برق شامل حالشان نمی‌شود.