خطر غفلت از تهدیدهای فرهنگی 

هر نظام سیاسی برای استمرار خود علاوه بر توان اقتصادی، به مشروعیت فرهنگی، هویت مشترک و همبستگی اجتماعی نیاز دارد. اگر ارزش‌های فرهنگی و دینی به‌تدریج تضعیف شوند، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی نیز آسیب می‌بیند. گسترش بی‌حجابی تنها تغییر در نوع پوشش نیست، بلکه می‌تواند نشانه تغییر در سبک زندگی و فاصله گرفتن از ارزش‌های فرهنگی جامعه باشد‌؛ روندی که در بلندمدت بر انسجام اجتماعی و ثبات سیاسی اثر خواهد گذاشت. 
اهمیت این مسأله در شرایط جنگ و تهدید خارجی دوچندان است. در حالی که جمهوری اسلامی ایران با فشارها و تهدیدهای آمریکای جنایتکار و متحدانش روبه‌روست، انتظار می‌رود همه دستگاه‌های فرهنگی و اجرایی با حساسیت بیشتری از هویت فرهنگی جامعه صیانت کنند. با این حال، رشد بی‌حجابی در برخی محیط‌های عمومی و حتی مراکز دولتی، همراه با نوعی بی‌تفاوتی یا کمرنگ شدن حساسیت برخی مسئولان، این نگرانی را ایجاد کرده است که به‌تدریج این پدیده عادی‌سازی شود. در چنین شرایطی، غفلت از تهدیدهای فرهنگی می‌تواند به اندازه غفلت از تهدیدهای امنیتی زیان‌بار باشد‌؛ زیرا دشمنان همواره در کنار فشارهای نظامی و اقتصادی، بر تضعیف هویت و انسجام فرهنگی ملت‌ها نیز تمرکز می‌کنند. از این‌رو، انتظار می‌رود همان‌گونه که مدافعان از مرزهای جغرافیایی کشور پاسداری می‌کنند، مسئولان دولتی و فرهنگی، نسبت به مرزهای فرهنگی و رشد بی‌حجابی و بی‌بندوباری، نیز حساسیت نشان داده و اقدام موثر انجام دهند. از این منظر، رواج بی‌حجابی که با گسترش لذت‌طلبی، فردگرایی افراطی و بی‌مبالاتی اخلاقی همراه شده است، می‌تواند مسئولیت‌پذیری، روحیه ایثار و تعهد خانوادگی را تضعیف کرده و توجه بخشی از جامعه را از مسئولیت‌های اجتماعی به خواسته‌های نامشروع فردی معطوف سازد. نتیجه چنین روندی، سستی بنیان خانواده، کاهش سرمایه اجتماعی و افزایش آسیب‌پذیری جامعه خواهد بود.  نمونه‌ای تاریخی از اهمیت حفظ هویت فرهنگی، انقلاب الجزایر است. استعمار فرانسه تلاش می‌کرد با تغییر پوشش زنان الجزایری، هویت دینی و ملی آنان را تضعیف کند. در همین زمینه، فرانتس فانون می‌گوید: «هر پوششی که از سر یک زن الجزایری برداشته می‌شد، استعمارگر یک گام بیشتر به اهداف خود نزدیک می‌شد.» این سخن، اهمیت نقش فرهنگ و هویت را در استقلال و مقاومت ملت‌ها یادآور می‌شود.  بر این اساس، توجه به حجاب صرفا یک موضوع فردی نیست، بلکه بخشی از راهبرد حفظ هویت فرهنگی، انسجام ملی و اقتدار کشور، به‌ویژه در شرایط حساس و دوران جنگ، به‌شمار می‌رود.