«بی‌تفاوتی» آسیب‌ها را تشدید می‌کند

فقط در یک مورد صدمه غیرعمدی، در صورتی‌که منجر به فوت فرد شود، طبق ماده 616 قانون تعزیرات برای مرتکب یک تا سه‌سال حبس درنظر گرفته می‌شود.
برای پزشکان نیز حکم حبس صادر و حتی اجرا هم شده است، اما برای این‌که ریسک اعمال جراحی از پزشک و کادر درمانی گرفته نشود، در موارد معمول، حتی در موارد منجر به فوت، قانونگذار پزشک را محکوم به تحمل حبس نمی‌کند. به نظر من، اگر فردی در جریان اعمال جراحی زیبایی با ریسک‌ خیلی پایین فوت شود، برای پزشک باید حبس در نظر گرفته شود، اما در مورد جراحی‌های با ریسک زیاد مانند جراحی قلب باز، مغز و اعصاب، تومورهای سرطانی و افرادی با سن بالا، باید به مورد توجه سپس حکم صادر کرد. مثلا انجام جراحی روی فردی 80 ساله، همراه با ریسک زیاد بوده و پزشک این ریسک را پذیرفته است. درخصوص بحث دندانپزشکی و اتفاقی که برای آن دو کودک اراکی افتاد، باید بگویم ریسک فوت در جریان انجام اعمال دندانپزشکی آن‌قدر پایین است که اگر فردی فوت کند، اصلا قابل پذیرش نیست. بحث دیگر درخصوص قصور پزشکی، میزان احساساتی است که مردم از خود نشان می‌دهند. طبعا واکنش آنها زمانی‌که عزیز خود را در حادثه پزشکی از دست می‌دهند بسیار شدیدتر از زمانی است که ضربه‌ای مالی به آنها وارد می‌شود. از سوی دیگر مشاهده بی‌تفاوتی در بعضی از کادر‌های درمان، احساسات این افراد را به‌شدت جریحه‌دار می‌کند. البته باید به حجم مراجعات مردمی به مراکز درمانی نیز توجه کرد که روی عملکرد کادر درمان تاثیر می‌گذارد. برای مثال ما بیمارستانی را در تهران بررسی کردیم و متوجه شدیم تنها در شش ماه، 49 هزار نفر به اورژانس و 79هزار نفر به درمانگاه‌ها مراجعه کرده بودند. با تمام اینها، ضربه ناشی از مرگ عزیز برای مردم آن‌قدر شدید است که اگر شاهد بی‌تفاوتی و همدردی نکردن کادر درمان باشند، بیشتر آسیب می‌بینند. اغلب شکایات از پزشکان و کادر درمان بابت همین درک نکردن، اتفاق افتاده است که موضوع مرگ یا نقص عضو را خیلی عادی جلوه داده‌اند و از طرف دیگر، برای آن خانواده، ریسک عمل جراحی تبیین نشده است که این موضوع و همدردی نکردن باعث بروز واکنش در میان خانواده‌های درگیر قصور پزشکی می‌شود.

میرحامد خانی
حقوقدان