نَقد

با ورق زدن تولیدات تلویزیون در حوزه نمایش به این نکته اساسی می‌رسیم که برخی کارگردانان با سابقه و صاحب نام تلویزیون، حوصله و جسارت سریال‌سازی را مانند گذشته ندارند و می‌توان امروز در آثار آنها رگه‌هایی از خستگی و بی حوصلگی را به راحتی با چشم غیر مسلح دید.
اگر چه در سال‌های اخیر، مدیران و سیاستگذاران رسانه ملی تولید بسیاری از سریال‌ها را به کارگردانان جوان و حتی نویسندگان صاحب فکر بکر سپرده اند و حتی تهیه کنندگی برخی از آثار به تهیه کنندگان جسور و جوان رسیده است، اما به نظر می‌آید تلویزیون نیاز دارد با یک خانه تکانی بخش اعظمی از تولیداتش را در حوزه نمایش به جوان‌ترها بسپارد تا ضمن ایجاد انگیزه برای کارگردانان پیشکسوت و کارنامه‌دار، خون تازه‌ای به جریان سریال‌سازی تلویزیون تزریق کند.
این‌که امروز سه سریال متوسط تا این حد مخاطب دارند و تماشاگر تلویزیون ترجیح می‌دهد به رسانه داخلی اعتماد کند و هنوز جایگاه تلویزیون بر جایگاه دیگر رسانه‌ها و مدیا‌ها می‌چربد یعنی باید این مراقبت کماکان ادامه داشته باشد و حساسیت و توجه به سریال‌سازی از قصه تا تولید ادامه‌دار باشد و بهترین‌های ممکن راهی آنتن شوند؛ نه این‌که به هرقیمتی آنتن رسانه محترم ملی به تولیداتی ضعیف و بدون پیام و عمق سپرده شود.
شک نکنید ریسک سپردن کارگردانی سریال‌های تلویزیونی به کارگردانان جوان قطعا از این‌که مدام تولیدات‌مان را به دست کارگردانانی با نگاه تکراری بسپاریم خطرناک‌تر نیست؛ قبول کنیم دیگر اسامی تنها حرف اول را نمی‌زند کیفیت و گیرایی داستان، ساختار و البته جذابیت‌های بصری کار بازیگران است که مخاطب را تا پایان همراه می‌کند.