آوینی؛ آیینه، هنر و ادب و انقلاب

دوران همراهی من با ایشان به عنوان دو همکار و دوست هم در زمان جنگ بود و هم بعد از جنگ. شاخص دوران جنگ من با ایشان عملیات کربلای پنج بود که با گروه روایت فتح، رفتیم منطقه. من کتاب شب‌های قدر کربلای پنج را زیر آتش نوشتم و او با پنج شهید از یاران خوب خودش در عملیات اوج عظمت بسیجی را زیر آتش به تصویر کشید.

بعد از جنگ ما مجددا هم استراتژی شدیم. در واقع پایان جنگ برای ایشان آغاز هنر نوین بود که فکر می‌کرد اگر این اتفاق نیفتد و ادبیات جنگ را ترسیم نکنیم جنگ ناتمام به ثبت خواهد رسید و این کار ماست که باید این را سرانجام دهیم. تاکید شهید آوینی در این خصوص منجر به نوشتن طرحی شد که برای مقام معظم رهبری نوشتند و خیلی جالب است که آخرین ملاقات من با ایشان قبل از شهادتشان این بود که از من خواست با سرعت خودم را برسانم. وقتی رسیدم دیدم طرحی برای ادامه ادبیات و هنر جنگ نوشته و برای مقام معظم رهبری فرستاده و پاسخش را از ایشان گرفته بود. مقام معظم رهبری حاشیه‌هایی هم به آن طرح زده بودند و علاوه بر این‌که تائید می‌کردند بشدت ایشان را تشویق کردند که وارد این کار درازمدت شود. این موضوع برای یک ماه قبل از شهادتشان است.

من از اشتیاقی که در ایشان دیدم متوجه شدم برای ثبت مسائل خاص این جنگ که همان عرفان و تعالی رزمنده در زیر آتش است یک برنامه درازمدت دارد. مذاکره بسیار سنگین و خوبی با هم داشتیم. آخرین جمع‌بندی ما با هم این بود که بنده در ادبیات این کار را دنبال کنم و ایشان در مستندسازی. اما افسوس که ایشان گفت اولین بار می‌خواهم بروم فکه، چون فکه، عملیات والفجر مقدماتی شکست‌خورده است و نکته آخر این بود که به من گفت می‌خواهم از اینجا شروع کنم که معنی شکست و پیروزی را با نگاهی دیگر دنبال کنیم. متاسفانه در این ماموریت وارد میدان ناشناخته می‌شوند و همانجا به شهادت می‌رسند.

این قرار من با ایشان باعث شد تا این لحظه کارمان را دنبال کنیم و حرف ایشان را به عنوان یک برنامه پی بگیریم. به نظر من شهید آوینی نطفه کارهای ادبیات و هنر ماندگار را به عرصه ظهور نشاند و رفت اما همچنان باید قبول کنیم که آوینی حرف‌های آخرش را نزد و کسی هم نیست که این را دنبال کند.

نصرت‌الله محمودزاده

نویسنده دفاع مقدس